W 1830 r. w kaplicy jednego z domów modlitwy, NMP kolejny raz podjęła misję Odwiedzającej rodzinę ludzką. Rozpoczęła tę misję bardzo dawno temu, kiedy poszła w góry do małej wioski w Judei, by odwiedzić jej kuzynkę Elżbietę. Misję odwiedzin powtarzała wielokrotnie zwłaszcza po roku 1830, w pozostałych dziesiątkach lat XIX w.
Tym razem Paryż był miastem vvybranym, a samym miejscem objawień kaplica sióstr miłosierdzia przy rue du Bac. Widzącą była siostra Katarzyna Labouré. Ukończyła właśnie 24 rok życia. Pierwsze objawienie się Najświętszej Dziewicy miało miejsce w nocy z 18 na 19 lipca, a drugie, podczas którego Maryja przekazała wzór medalu, 27 listopada tego samego roku. W następstwie tych wydarzeń powstało Stowarzyszenie Niepokalanego Poczęcia i Świętego Medalu, znane powszechnie jako Stowarzyszenie Cudownego Medalika.

Członkowie

Miliony osób, które na całym globie noszą cudowny medalik, nałożony przez kapłana, są członkami Stowarzyszenia, choć nie wpisali swojego nazwiska do organizacji i nie czytają statutów. Są zjednoczeni ze sobą dzięki modlitwie i odmawianiu aktu strzelistego:

O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami,
którzy się do Ciebie uciekamy.

We wnętrzu tej wielkiej niezorganizowanej grupy istnieje inna, która ma struktury: posiada spis nazwisk, ma własne statuty, jest zwyczajną organizacją z określonymi celami związanymi z pobożnością i apostolatem właściwymi dla tego stowarzyszenia. Jest to bardziej doskonały stopień przynależności członków, zakłada on również większy entuzjazm i głębsze zaangażowanie. Podobnie jak Kościół, ta grupa istnieje i działa na płaszczyźnie międzynarodowej, narodowej, diecezjalnej, regionalnej i lokalnej.

Zatwierdzenie kanoniczne

Trzy pierwsze artykuły brewe Dilectus Filius z 8 lipca 1909 r., w którym św. Pius X zatwierdził definitywnie, w całym Kościele Stowarzyszenie Cudownego Medalika mają taką zawartość:

Stowarzyszenie Niepokalanego Poczęcia Świętego Medalu jest jakby żywą i wieczną pamiątką objawienia się Niepokalanej Dziewicy w 1830 r., którego doroczne święto obchodzi się w dniu 27 listopada. Podczas wspomnianego objawienia NMP opisała wzór medalu, który wnet został rozpowszechniony na całym globie. Zwykli wierni nazywają go cudownym, z powodu licznych, niezwykłych wydarzeń i cudów, jakich doświadczyli chrześcijanie.

Celem Stowarzyszenia jest kult Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Jest nim także oddawanie Jej czci poprzez staranie się o osobiste uświęcenie, ale też podejmowanie działalności apostolskiej. To dwie dziedziny życia chrześcijańskiego, do których święty medal zachęca i w nich pomaga, zarówno dzięki symbolice, jaką przedstawia, jak i dzięki cnocie, do jakiej się odwołuje.

W każdej diecezji dyrektorzy mianowani przez ordynariusza zarządzają Stowarzyszeniem erygowanym kanonicznie, zgodnie z duchem, a także z prawem i zwyczajami własnymi, w porozumieniu z Dyrektorem Generalnym (Przełożony Generalny księży misjonarzy i sióstr miłosierdzia).

Tożsamość i charyzmat Stowarzyszenia

Jest to Stowarzyszenie kościelne, maryjne i wincentyńskie. Wizyty w domach to najważniejszy w Stowarzyszeniu środek uświęcenia a zarazem oddziaływania apostolskiego. Członkowie Stowarzyszenia, odwiedzając rodziny chorych, zakłady, w których przebywają niepełnosprawni itp. zabierają ze sobą mały przenośny ołtarzyk. Osoba i rodzina w potrzebie powinna skupiać na sobie całą uwagę, czas i wyobraźnię odwiedzającego. Jest to charakterystyczna cecha apostolatu w Rodzinie Wincentyńskiej. Ta forma dawania świadectwa okazała się skuteczna w dziele ewangelizacji, zwłaszcza ubogich, jest ona równocześnie silnym impulsem do modlitwy i zachętą do jedności rodzinnej w Stowarzyszeniu. Odwiedziny NMP (rola przenośnej kapliczki) dotykają sera ludzi i skłaniają ich do złożenia wizyty w kościele, domu Jej Syna. Jest to często powrót do Jezusa przez Maryję.

Stowarzyszenie Cudownego Medalika spełnia ważne zadanie w dziedzinie duszpasterstwa rodzin. Zrzeszeni w Stowarzyszeniu są zwyczajnie członkami rodziny, dlatego najpierw powinni zabiegać o to, aby w ich własnej rodzinie kwitły wartości kościoła domowego.

Nowe tysiąclecie zaczęło się pilnym apelem o odnowę ducha misyjnego, jaki ożywiał pierwsze wspólnoty chrześcijańskie. Dobrze wiemy, że odnowa społeczeństwa dokonuje się poprzez chrześcijańską odnowę życia w rodzinie. Posługa Stowarzyszenia Cudownego Medalika wobec rodzin jest szczególnym polem działalności apostolskiej, ponieważ rodziny mają być zalążkiem twórczego niepokoju w innych rodzinach poprzez ich powołanie i zadanie misyjne w świecie.

Maryja podczas zwiastowania niosła Zbawiciela. Ona stanowi ciągle osobową rzeczywistość odniesienia, by dobrze rozumieć znaczenie wizyt w domach i dbać o pogłębione życie duchowe, by skutecznie podejmować tę prostą i żarliwą praktykę. Św. Wincenty a Paulo proponował często wzór uczynności Maryi okazanej podczas nawiedzenia, jako wzór służby ubogim: Uczcicie nawiedzenie Najświętszej Dziewicy Maryi, która z pośpiechem i radością poszła usłużyć jej kuzynce.

Międzynarodowy charakter Stowarzyszenia

Na zaproszenie Ojca Generała Grzegorza Gay CM, przy wsparciu ks. Manuela Ginet CM, delegowanego dla spraw Rodziny Wincentyńskiej, przy współpracy ks. Beniamina Romo CM, międzynarodowego koordynatora Stowarzyszenia, w dniach 24-28 października 2005 r. odbyło się w Rzymie II Międzynarodowe Spotkanie Członków Stowarzyszenia. Celem spotkania było dokonanie oceny drogi, jaką Stowarzyszenie przebyło od pierwszego spotkania w 2001 r. aby odkryć własne powołanie w Kościele i prowadzić dalej nasze zaangażowanie misyjne i służbę ubogim. Temat spotkania sformułowano w zdaniu: Umiłowani przez Ojca, pod przewodnictwem Maryi, wprzęgnięci w misję Kościoła.

Wyzwania

  • Stwierdzamy, że istnieją określone, pilne zadania do wypełnienia, a nasze Stowarzyszenie czuje się wezwane, by podjąć się ich wykonania w najbliższych latach.
  • Prowadzić dalej pracę nad głębszym poznaniem Maryi jako pierwszego i najdoskonalszego ucznia Chrystusa, Matki Kościoła i wzoru ewangelizacji.
  • Wzmocnić zaangażowanie świeckich w Stowarzyszeniu Cudownego Medalika, aby mogli przejmować odpowiedzialność w formacji, zarządzie i administracji, podejmując równocześnie staranie o własną formację ludzką, chrześcijańską, maryjną i wincentyńską.
  • Odważnie kontynuować działania związane z integracją i uczestnictwem młodych w Stowarzyszeniu Cudownego Medalika poprzez ich głębsze rozumienie apostolatu maryjnego, pracy wśród ubogich, a zwłaszcza świadectwo życia.
  • Akcentować wzajemne kontakty, poznanie się i solidarność członków w różnych krajach, w których Stowarzyszenie jest obecne, podkreślać wartość różnych odmian partnerstwa i wymiany doświadczeń.
  • Organizować Stowarzyszenie w parafiach, zwłaszcza tam, gdzie już pracują członkowie innych gałęzi Rodziny Wincentyńskiej, by w ten sposób wzmacniać stabilność i dynamikę charyzmatu wincentyńskiego wsród wierzących.
  • Na stronie internetowej Stowarzyszenia AMM można znaleść nowe wiadomości i materiały. Opublikowano tam katechezy na każdy miesiąc. Są one owocem współpracy księży misjonarzy, sióstr miłosierdzia i świeckich. Wspomniane katechezy znajdują się na stronie internetowej w sąsiedztwie biuletynu informacyjnego. Stowarzyszenie istnieje i prowadzi działalność na całym globie.

Stowarzyszenie Cudownego Medalika w Polsce

W roku 1905 ks. Franciszek Domaradzki, misjonarz wyszedł z inicjatywą założenia Stowarzyszenia Cudownego Medalika na terence Galicji. W tym samym roku biskupi galicyjscy zwrócili się do Ojca Świętego o zatwierdzenie tego Stowarzyszenia i nadanie mu odpustów i przywilejów. Papież, św. Pius X, przychylił się do ich prośby i w dniu 8 czerwca 1905 r. zatwierdził Stowarzyszenie, które miało działać na terytorium Galicji. W następnym roku Przełożony Generalny Zgromadzenia Misji uzyskał u Stolicy Świętej zezwolenie na działalność Stowarzyszenia w całym Kościele. Po II wojnie światowej Stowarzyszenie Cudownego Medalika podzieliło los wielu innych organizacji kościelnych w Polsce i przestało istnieć.

Z okazji 150 rocznicy objawień NMP św. Katarzynie Labouré powstała myśl odrodzenia Stowarzyszenia Cudownego Medalika w postaci ruchu zwanego Apostolatem Maryjnym. Założył go zmarły w 2003 r. ks. Teofil Herrmann CM, w postaci grup nieformalnych, składających się z ludzi świeckich, inspirowanych Dekretem o apostolstwie świeckich Soboru Watykańskiego II. Apostolat Maryjny został zatwierdzony przez Kardynała Józefa Glempa, pismem z dnia 6 lutego 1992 r., w którym stwierdza, że 252. Konferencja Episkopatu Polski przyjęła Statut Apostolatu Maryjnego i wyraziła zgodę na jego działalność i rozwój we wszystkich diecezjach. Stowarzyszenie bierze czynny udział w życiu Kościoła w Polsce, w Kongresach (np. w I i II Kongresie Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich). Utrzymuje stały kontakt z siostrami z rue du Bac w Paryżu. W Radzie Ruchów Katolickich reprezentowany jest przez dwóch członków i rzecznika prasowego.

Dynamika rozwoju w poszczególnych diecezjach jest zróżnicowana, stale jednak są zakładane nowe grupy parafialne. Do Stowarzyszenia w Polsce należy blisko 10000 osób, których działalność koordynuje 41 moderatorów w poszczególnych diecezjach. Stowarzyszenie wydaje kwartalnik “Apostolat Maryjny”, rocznik “Promienie Pośredniczki Łask” oraz publikacje informacje ułatwiające formację.

Od 2005 r. Apostolat Maryjny należy do Ogólnokościelnego Stowarzyszenia Cudownego Medalika. Siedziba Stowarzyszenia znajduje się przy Sanktuarium Cudownego Medalika w Zakopanem-Olczy. Więcej na stronie Apostolatu Maryjnego