Rys historyczny

Jest to Stowarzyszenie międzynarodowe młodych katolików, założone na wyraźne życzenie Najświętszej Maryi Panny. Wyraziła je 18 lipca 1830 r. w rozmowie ze św. Katarzyną Labouré w Paryżu. W latach 1830-1847 ks. Jan Maria Aladel CM zorganizował pierwszych piętnaście centrów Stowarzyszenia w Paryżu i jego okolicach. Papież Pius IX przyznał Stowarzyszeniu osobowość prawną w Kościele, wydając odpowiednie reskrypty 20 VI 1847 r. (dla żeńskiej gałęzi) a 19 VII 1850 r. (dla męskiej gałęzi). Organizacja przyjęła nazwę Stowarzyszenie Synów i Córek Maryi Niepokalanej. Troskę o nie papież powierzył Przełożonemu Generalnemu księży misjonarzy i sióstr miłosierdzia, który będzie odtąd jego Dyrektorem Generalnym. Lata 1848-1870 to okres pierwszego rozwoju Stowarzyszenia poza Francją, w Ameryce Północnej, Azji i Afryce. 1931 r. papież Pius XI wyraził zgodę na to, aby za pozwoleniem biskupów Stowarzyszenie zakładać we wszystkich parafiach. Za jego pozwoleniem otwarto również centrum Stowarzyszenia w sąsiedztwie kaplicy objawień przy rue de Bac w Paryżu.

W oparciu o dokumenty i wskazane kierunki działalności w Kościele po Soborze Watykańskim II, Stowarzyszenie odnowiło własne struktury; gromadzono dalej chłopców i dziewczęta w tych samych wspólnotach, wzmocniono zaangażowanie charytatywno-społeczne, zmieniono także i przyjęto bardziej nowoczesną nazwę: Wincentyńska Młodzież Maryjna. W 1997 r. Stowarzyszenie zaczerpnęło jakby nowy oddech organizacyjny dzięki Forum Odpowiedzialnych, zorganizowanym w Paryżu z okazji XII Światowego Dnia Młodzieży. W dniu 2 lutego 1999 r. Stolica Apostolska zatwierdziła nowe Międzynarodowe Statuty i uznała zmianę nazwy organizacji, która zachowała ciągłość i tożsamość. W lutym tego samego roku Ojciec Generał Robert Maloney zorganizował Międzynarodowy Sekretariat Wincentyńskiej Młodzieży Maryjnej w Madrycie. W sierpniu 2000 r., w ramach jubileuszu zorganizowanego dla młodych, Stowarzyszenie przeżywało pierwsze spotkanie międzynarodowe w Rzymie. Pięć lat później, w ramach uroczystości 175 rocznicy objawień przy rue du Bac, od 7 do 13 sierpnia 2005 r., zorganizowano II Spotkanie Międzynarodowe w Paryżu wokół głównego tematu: “Wychodząc z duchowości dla świeckich, podejmujemy udział w misji: wyzwania”.

Charyzmat i cele

Wincentyński charyzmat i objawienia św. Katarzynie Labouré w 1830 r. sprawiły, że Wincentyńska Młodzież Maryjna powstała jako odpowiedź Kościoła i Rodziny Wincentyńskiej na szeroko rozumiane potrzeby młodych w środowiskach ludowych i tych, którzy znaleźli się w sytuacji ryzyka.
Kontemplacja Chrystusa i wpatrywanie się w przykład Maryi są źródłem energii i mocy, które pozwalają Stowarzyszeniu planować i osiągać następujące cele:

  • Formować członków do przeżywania odpowiedzialnie swej wiary, naśladując Jezusa Chrystusa ewangelizującego ubogich;
  • Żyć i modlić się, jak Maryja, w prostocie i pokorze, podejmując duchowość odkrywaną w hymnie Magnificat.
  • Budzić, ożywiać i strzec ducha misyjnego w Stowarzyszeniu, korzystając zwłaszcza z doświadczeń misyjnych wśród ubogich i młodych;
  • Przygotowywać członków Stowarzyszenia indywidualnie i we wspólnocie do podejmowania współpracy w Kościele i społeczeństwie.
  • Działać na tym polu wraz z innymi pomocnikami duszpasterskimi kierując się wskazaniami hierarchii Kościoła powszechnego i lokalnego.

Wymienione i realizowane założenia sprawiają, że Wincentyńska Młodzież Maryjna ma własną fizjonomię i cechy, które ją charakteryzują jako Stowarzyszenie:

Kościelne: członkowie zobowiązują się do naśladowania Chrystusa, podejmując aktywną i odpowiedzialną działalność w łączności z innymi wiernymi oraz duszpasterzami. Przyjmując także jako własne rozmaite inicjatywy religijno-społeczne Kościoła powszechnego i lokalnego oraz współpracować z istniejącymi stowarzyszeniami i ruchami apostolskimi w diecezjach i parafiach.

Świeckie: Wincentyńska Młodzież Maryjna składa się zasadniczo z młodych świeckich, którzy starają się żyć w duchu Ewangelii w swoim środowisku. Dlatego płaszczyzną odniesienia dla działań Stowarzyszenia są Międzynarodowe Stowarzyszenia Wiernych Świeckich.

Maryjne: członkowie Wincentyńskiej Młodzieży Maryjnej uczą się naśladować Jezusa Chrystusa w szkole Maryi. Najświętszą Dziewicę mają za wzór ich zawierzenia Bogu oraz służby bliźnim. Inspirując się zwłaszcza zawartością hymnu Magnificat, znajdują w Matce Jezusa pomoc na drodze ich życia wiary, która prowadzi przez skuteczną miłość, matkę sprawiedliwości społecznej.

Wincentyńskie: ze względu na fakt powstania w obrębie Rodziny św. Wincentego a Paulo, Wincentyńska Młodzież Maryjna znajduje natchnienie w charyzmacie wincentyńskim, a z ewangelizacji i służby ubogim czyni wyróżniającą cechę swej obecności w Kościele i w świecie. Członkowie Stowarzyszenia starają się o to usilnie, aby być misjonarzami, świadkami miłości Chrystusa, zarówno w słowach jak i w czynach.

Działalność apostolska

Członkowie Wincentyńskiej Młodzieży Maryjnej podejmują dziś niezwykle zróżnicowaną działalność apostolską we współpracy z parafiami i innymi gałęziami Rodziny Wincentyńskiej. Możemy wyróznić zwłaszcza trzy nurty tej aktywności:

  • Służba społeczna i charytatywna:
    Współpraca i pomoc w działalności społecznej sióstr miłosierdzia.
    Regularne wsparcie w różnych dziełach: szpitale, domy osób trzeciego wieku, zakłady psychiatryczne, więzienia, działania wychowawcze w szkole, itp.
    Regularne wizyty u chorych oraz ubogich w miejscu zamieszkania.
    Prace w środowiskach wiejskich i społecznościach zmarginalizowanych: dzieci, młodzi z problemami przystosowania, imigranci, itp.
    Doświadczenia różnorakiej posługi w sezonie letnim.
    Trwałe wspólnoty posługi, w których młodzi podejmują wykonanie projektów pomocy, żyjąc we wspólnocie przez pewien czas (kilku miesięcy lub kilku lat).
    Zróżnicowane programy walki z głodem, czy walki z malarią.
  • Ewangelizacja:
    Pomoc w katechezie parafialnej: dzieci, młodzież, dorośli.
    Działalność ewangelizacyjna wśród młodych: pracownie, spotkania, itp.
    Pomoc podczas misji ludowych organizowanych przez księży ze Zgromadzenia Misji.
    Różnorakie, okresowe prace misyjne w rejonach wiejskich oraz w siedzibach-ośrodkach Stowarzyszenia.
  • Misje wśród narodów:
    Okresowe wyjazdy do krajów rozwijających się.
    W niektórych krajach istnieją stałe wspólnoty misyjne, do których młodzi wyjeżdżają na pewien okres, aby współpracować w dziele misyjnym Rodziny Wincentyńskiej (Mozambik, Boliwia, Honduras).

Liczba członków

Członkowie Stowarzyszenia w liczbie 123 000 żyją i pracują w 65 krajach na 5 kontynentach. W 48 krajach mają już zatwierdzone Statuty narodowe. Stowarzyszenie znajduje się w fazie rozwoju i stabilizacji.

Wyzwania i marzenia

Po dziewięciu latach międzynarodowych doświadczeń, po dyskusjach i analizach podczas dwóch zebrań generalnych, formułujemy kilka wyzwaź, jakie w skali międzynarodowej chcemy podjąć w najbliiszych latach:

  • Podtrzymywać w entuzjazmie naszych członków, by naśladowali Chrystusa, szczególnie przy pomocy określonej pedagogii i modlitwy; chcemy ich wspierać, by dokonali odkrycia Chrystusa w ubogich i ubogich w Chrystusie.
  • Opracować i wszechstronnie zanalizować programy formacji oraz alternatywy szerszego otwarcia się, jakie proponujemy członkom, aby pomóc im stawać się chrześcijanami dojrzałymi, mocno zaangażowanymi w życie religijno-społeczne Kościoła lokalnego, zgodnie z charyzmatem wincentyńskim.
  • Przyjąć metodologię pracy w formie projektu, opisującego naszą wartościową i ciągłą służbę ubogim.
  • Zmierzać do samowystarczalności finansowej w działaniach, zachęcając do własnego zarządzania finansami na wszystkich poziomach i prowadząc księgowość przejrzystą i odpowiedzialną.
  • Coraz bardziej świadomie przeżywać międzynarodowy charakter Stowarzyszenia oraz współodpowiedzialność za jego przyszłość.
  • Wspierać współpracę z innymi gałęziami Rodziny Wincentyńskiej, zwłaszcza w realizacji projektów formacji i służby.

“Marzymy o Stowarzyszeniu, w którym prowadzi się intensywne życie, zgodne z duchowością Magnificat pracujemy dla młodego Kościoła służącego ubogim. Marzymy, by nasza organizacja była wciąż młoda i dla młodych”.

Wincentyńska Młodzież Maryjna w Polsce

W polską ziemię ziarno miłości Niepokalanej zostało wsiane za sprawą S. Łucji Borowskiej we Lwowie w 1852 r. Dzięki przekładom z języka francuskiego spopularyzowała ona objawienie Cudownego Medalika i założyła pierwsze w Polsce Stowarzyszenie Dzieci Maryi. Pierwszy akt erekcyjny Stowarzyszenia w Polsce został wydany w 1852 r. we Lwowie. Jednak z tej racji, że pierwsze zebranie odbyło się tam dopiero w 1860 r., rzeczywiste pierwszeństwo należy do Chełmna, gdzie Stowarzyszenie istnieje od 1855. Osiem lat później zaczęło ono działać również w Warszawie i w Krakowie.

Czasy zaborów nie sprzyjały rozwojowi Stowarzyszenia, dopiero odzyskanie niepodległości stworzyło nowe możliwości działania. Okres międzywojenny to czas wielkiego rozkwitu Stowarzyszenia. Organizowano zjazdy, pielgrzymki i wycieczki, wygłaszano referaty, prowadzono biblioteki, otaczano opieką chorych i ubogich, zwłaszcza dzieci, a w celu zdobycia funduszów na działalność charytatywną i własną zorganizowano loterie i przedstawienia. Polskie członkinie Stowarzyszenia brały też udział w spotkaniach międzynarodowych. 14 lipca 1930 r. delegacja Dzieci Maryi z Polski uczestniczyła w Kongresie Stowarzyszenia w Paryżu.

Ten intensywny rozwój Stowarzyszenia zahamował wybuch II wojny światowej. Również w okresie komunistycznym nie było możliwości prowadzenia oficjalnej działalności, lecz nadal siostry szarytki starały się gromadzić młodzież.

W latach osiemdziesiątych XX w. zaczęła się kształtować ogólnopolska koordynacja Stowarzyszenia, głównie za sprawą trzech sióstr: s. Henryki Szwichtenberg (prow. Chełmińska), s. Barbary Czerny (prow. Krakowska), oraz s. Teresy Banaszek (prow. Warszawska). Ich spotkania pod przewodnictwem kolejnych księży Dyrektorów, były okazją nie tylko do wymiany doświadczeń, ale rownież do stworzenia podwalin dla jednolitego modelu działalności Stowarzyszenia. Przyjmuje się, iż odrodzenie Stowarzyszenia nastąpiło w roku 1986.

18 września 1991 r. ks. Wizytator Stanisław Wypych zwrócił się do ks. Prymasa o oficjalne zezwolenie Episkopatu na prowadzenie działalności Dzieci Maryi we wszystkich diecezjach. 29 stycznia 1992 r. Konferencja Biskupów Diecezjalnych udzieliła zezwolenia oraz zatwierdziła statut Stowarzyszenia.

Po opracowaniu statutu międzynarodowego w roku 1999 okazało się konieczne dostosowanie do niego dotychczasowych zasad działalności w kraju. Tymczasowy Zarząd Krajowy opracował więc nowy statut, któéry zatwierdził o. Generał Robert P. Maloney 28 stycznia 2000 r.

Pierwsze Zgromadzenie Krajowe, odbyło się w Częstochowie w dniach 27-29 października 2000 r. Trudno podać dokładną liczbę członków Stowarzyszenia (w 2001 r. liczyło ok. 2700 członków), ze względu na istnienie grup prowadzonych przez inne zgromadzenia czy osoby świeckie. Należy również uwzględnić grupy osób starszych, pragnących utrzymywać kontakt ze Stowarzyszeniem, do którego należą od młodości.

Dawniej Stowarzyszenie skupiało tylko dziewczęta, obecnie także chłopców. Większość członków stanowią uczniowie szkół podstawowych i gimnazjów, ale są też bardzo dynamiczne grupy młodzieżowe. Członkowie Stowarzyszenia dzielą się na trzy grupy wiekowe. Zewnętrznym znakiem rozpoznawczym przynależności do poszczególnych grup jest kolor wstążki, na której nosi się Cudowny Medalik: różowy dla najmłodszych, później zielony, wreszcie niebieski. Młodzież otrzymuje Medal podczas specjalnej uroczystości, po akcie oddania się Matce Bożej.

Świętem patronalnym jest Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP – 8 grudnia. Zawołanie członków Stowarzyszenia brzmi: Cześć Maryi! – Cześć Niepokalanej! Łączy nas też wezwanie: O Maryjo bez grzechu poczęta módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy. Dawny hymn: Królowej swej jam wierność przysięgała został zastąpiony nowym: Chcemy być dziećmi Twoimi, Matką nazywać Ciebie.

Członkowie spotykają się regularnie (co tydzień) w małych grupach – najczęściej tam, gdzie pracują siostry miłosierdzia – w parafiach czy domach sióstr. Moderatorkami są w większości siostry, rośnie również liczba animatorów i animatorek świeckich. Organizuje się zjazdy krajowe, prowincjalne, rekolekcje, kursy dla animatorów i inne spotkania formacyjne dla ogółu członków. Kładziemy szczególny nacisk na formację młodzieży tym bardziej, że mamy świadomość, iż w obecnych czasach wiele rodzin nie spełnia należycie zadania wychowania religijnego dzieci. Naszym zadaniem jest dołączyć do ludzi młodych, więcej – poszukiwać ich, ofiarować im solidną i praktyczną formację. Chcemy pomóc młodym w zdobyciu krytycznego spojrzenia na rzeczywistość, która ich otacza, aby umieli ją ocenić i przemienić według kryterium wiary w Boga i Ewangelii. Pragniemy, by młodzież nawiązała głęboką więź z Maryją – Matką i Przewodniczką na drodze życia oraz Wzorem miłości, czystości i pokory. Uczymy też zaangażowania w szeroko rozumianą służbę ubogim (np. odwiedziny chorych w szpitalach, pomoc osobom starszym, zbieranie darów dla ubogich, i inne).

Cenną pomocą w formacji bieżącej jest dwumiesięcznik “Niepokalana” na łamach którego możemy przekazywać informację o wydarzeniach z życia Stowarzyszenia zarówno na płaszczyźnie krajowej, jak i międzynarodowej. Mamy też własną stronę internetową: www.mlodziezmaryjna.pl