Informacje

Św. Katarzyna Labouré

Katarzyna Labouré urodziła się 2 maja 1806 r. w Fain-les-Mou-tiers w Burgundii (Francja), jako ósme z siedemnaściorga dzieci, z których siedmioro zmarło w dzieciństwie. W domu nazywano ją Zoe, bo została ochrzczona w dniu poświęconym tej świętej. W dziewiątym roku życia przeżyła śmierć matki. Wtedy powierzyła się całkowicie Maryi z prośbą, by była jej Matką. Przez trzy lata wraz z młodszą siostrą Toniną przebywała w rodzinie ciotki Małgorzaty w Saint-Remy. W styczniu 1818 r. obie wróciły do domu, aby zająć się prowadzeniem gospodarstwa, w tym bowiem czasie starsza siostra Maria Ludwika wstąpiła do sióstr miłosierdzia.

W domu panowała atmosfera głębokiego życia religijnego. Katarzyna wiele się modliła, przystępowała do sakramentów i we wszystkie piątki i soboty roku zachowywała post. Uważała, że jest powołana do życia zakonnego. Pewnej nocy miała dziwny sen. Wydawało jej się, że jest sama w kościele i widzi starszego księdza odprawiającego Mszę świętą. Ilekroć odwracał się, by powiedzieć: Dominus vobiscum – dawał jej znaki, by się zbliżyła.

Przerażona pozostawała jednak na swoim miejscu. Po wyjściu z kościoła pobiegła do chorej koleżanki i tam jeszcze raz zobaczyła owego księdza, który jej powiedział: Moja córko, piękną rzeczą jest odwiedzać chorych. Teraz uciekasz przede mną, ale pewnego dnia z radością przyjdziesz do mnie. Nie zapominaj o tym.

Przez pewien czas Katarzyna zamieszkała w Paryżu u kuzynki, która prowadziła pensjonat dla bogatych pań. Kiedyś odwiedziła dom sióstr miłosierdzia w Châtillon-sur-Seine. W rozmównicy zobaczyła portret przedstawiający księdza, którego widziała we śnie. Jedna z sióstr wyjaśniła jej: To jest nasz ojciec założyciel, św. Wincenty a Paulo. Potem wróciła do domu i dalej zajmowała się gospodarstwem.

Read More

190 rocznica Objawienia Maryjnego

W bieżącym roku przypada 190. rocznica objawienia maryjnego, jakie miało miejsce w 1830 roku w Paryżu przy rue du Bac. Łaski spotkania z Najświętszą Panną dostąpiła siostra Katarzyna Labouré ze zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia (Szarytki). Każda rocznica jest okazją do przypomnienia i pogłębienia minionych wydarzeń.

Objawienia, jakie miały miejsce w lipcu, listopadzie i grudniu 1830 roku, przed La Salette i Lourdes, otwierają nowy okres interwencji Najświętszej Panny w życiu Kościoła i określa się je powszechnie od nazwy ulicy, przy której znajduje się kaplica objawień jako Rue du Bac. Bardziej niż miejsce znany jest Cudowny Medalik, który stał się narzędziem Bożego działania przez niezliczone uzdrowienia i nawrócenia. Na jego awersie widnieje inwokacja, którą ujrzała siostra Katarzyna: „O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do ciebie uciekamy”. Dała ona ostateczny impuls do zakończenia prowadzonych przez wieki dyskusji na temat niepokalanego poczęcia Maryi. W dniu 8 grudnia 1854 roku bł. Pius IX podał do wierzenia prawdę o tym, że Najświętsza Panna została zachowana od grzechu pierworodnego i tym samym od wszelkiej skazy moralnej. Więcej…

Zachęcamy zatem do zgłębiania treści objawienia oraz do włączenia się w modlitwę za światem, o jaką Maryja prosiła zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia (więcej zob. W. Rakocy, Św. Katarzyna Labouré i Cudowny Medalik, Kraków 2017, wyd. ITKM).

List Ojca Generała na Adwent 2020

Drodzy Bracia i Siostry, Niech łaska i pokój Jezusa zawsze będą z nami!

Rok 2020 – naznaczony tak wielkim cierpieniem, niepokojem i strachem oraz zapowiedzią ogromnego wzrostu ubóstwa w świecie, szczególnie z powodu wirusa COVID-19 – dobiega końca. Otwiera się przed nami perspektywa nowego roku 2021.

W obecnej trudnej sytuacji – podobnie jak we wszystkich chwilach naszego życia, którym towarzyszą cierpienia o różnym nasileniu – jest Ktoś, kto żyje w nas, a Jego Duch wypełnia każdy zakamarek naszej istoty. Zawsze jest z nami, gdziekolwiek się udajemy, cokolwiek robimy, w każdej sekundzie dnia, i czeka na moment, by się ujawnić, gdy Mu na to pozwolimy. Zawsze jest gotów, by obdarzyć nas nadzieją tam, gdzie nie ma nadziei, pokojem tam, gdzie nie ma pokoju, sensem tam, gdzie nie ma sensu, odnowioną wiarą tam, gdzie nasza wiara uległa zachwianiu, miłością tam, gdzie ogarnia nas nienawiść. Jego imię brzmi Jezus.

Wiemy, że osoba Jezusa jest w centrum tożsamości Wincentego a Paulo będącego mistykiem Miłosierdzia oraz w centrum duchowości wincentyńskiej i charyzmatu. Jezus jest racją naszego bytu i osobą, której sposób myślenia, odczuwania, mówienia i działania staje się celem naszego życia. Jego bliskość z tymi, którzy cierpią, jest również modelem życia Wincentego i tych, którzy za nim podążają. Nie odwracając się nigdy od sytuacji cierpienia i od tych, którzy zostali zranieni, Wincenty widział Jezusa w Ubogich a Ubogich w Jezusie:
„Nie powinienem oceniać biednego wieśniaka czy biednej kobiety po ich wyglądzie, ani według tego, na co zdaje się wskazywać ich mentalność, tym bardziej, że bardzo często nie mają wyglądu ani mentalności osób myślących, są tak bardzo grubo ciosani i ziemscy. Ale odwróćcie medal, a wówczas w świetle wiary zobaczycie, że ci Ubodzy uosabiają Syna Bożego, który stał się ubogim (…) O Boże! Jakże pięknie jest patrzeć na Ubogich, gdy patrzymy na nich w Bogu i z szacunkiem, jakim darzył ich Jezus Chrystus!”

Aby pomóc nam głębiej zastanowić się nad obecnością Jezusa w tym, co zniekształcone, podczas tego Adwentu chciałbym zaproponować medytację nad ikoną Zbawiciela ze Zwienigorodu, opartą na refleksji ks. Henri’ego Nouwen’a. W XV-wiecznej Rosji, Andriej Rublow napisał ikonę znaną również pod nazwą: „Czyniący Pokój”. Ikona zaginęła, ale odnaleziono ją w 1918, w stodole, niedaleko katedry Wniebowstąpienia Najświętszej Maryi Panny w rosyjskim mieście Zwienigorod. Jej pierwotny urok i drobiazgowa doskonałość dzieła zostały utracone. Ikonę znaleziono w bardzo złym stanie, była uszkodzona i podniszczona.

Henri Nouwen, w swej medytacji nad ikoną, przywołuje okropny stan, w jakim została znaleziona.

„Gdy po raz pierwszy zobaczyłem ikonę, odniosłem wyraźne wrażenie, że oblicze Chrystusa pojawia się pośród wielkiego chaosu. Spośród ruin świata spogląda na nas smutne, ale ciągle piękne oblicze (…) Dla mnie to święte oblicze wyraża głębię ogromnego współczucia Boga w centrum naszego coraz bardziej naznaczonego przemocą świata. W ciągu długich stuleci zniszczeń i wojen, oblicze Słowa Wcielonego mówiło o Bożym Miłosierdziu, przypominało nam obraz, na jaki zostaliśmy stworzeni, i wzywało do nawrócenia. To prawdziwie oblicze Czyniącego Pokój”.

Taki właśnie obecny stan ikony Zbawiciela ze Zwienigorodu, uszkodzone i wyniszczone oblicze Jezusa, chciałbym zaproponować na tegoroczną medytację adwentową. Załączam obraz ikony, zachęcając, abyście postawili go przed sobą jako pomocny środek, by głębiej wejść w refleksję i kontemplację.

Medytacja nad ikoną Zbawiciela ze Zwienigorodu

Widzieć oblicze Jezusa to widzieć oblicze Boga i całej ludzkości.

Co widzę?

  • Widzę bardzo zniszczony obraz.
  • Jednocześnie widzę najczulsze, ludzkie oblicze.
  • Widzę oczy, które przenikają serce Boga jak również serce każdej ludzkiej istoty.

Widzieć bardzo zniszczony obraz:

  • Piękne oblicze Jezusa spogląda na nas spośród ruin naszego świata.
  • Pyta: „Co uczyniłeś/aś z dziełem Moich rąk?”
  • Ikona wyraża głębokie współczucie Boga w centrum naszego pełnego przemocy świata.
  • Przypomina obraz, na jaki zostaliśmy stworzeni, i wzywa do nawrócenia.
  • To oblicze Czyniącego Pokój.
  • „Gdzie panuje pokój, tam mieszka Bóg”
  • Patrząc na ten uszkodzony obraz, słyszymy wezwanie: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie” (Mt 11, 28-29).

Widzieć najczulsze ludzkie oblicze:

  • Wspaniałe oblicze Jezusa wyłania się z ruin.
  • Uświadamiamy sobie, że Jezus stoi twarzą do nas.
  • Jezus widzi nas i patrzy nam prosto w oczy.
  • Może to przypominać o spotkaniu Jezusa z Piotrem, który się Go zaparł. „Pan obrócił 
się i spojrzał na Piotra. Wspomniał Piotr na słowo Pana, jak mu powiedział (…)” (Łk 
22, 61).

Podobnie jak Piotr powinniśmy sobie przypomnieć:

  • nasze zbyt pewne siebie obietnice,
  • naszą niezdolność do ich wypełnienia,
  • nasz brak wierności,
  • naszą bezsilność, gdy jesteśmy sami.

Jednak tak jak Piotrowi, zostają nam również przypomniane:

  • miłość, która nigdy nas nie opuszcza,
  • współczucie, które nie ma granic,
  • przebaczenie, które jest nam zawsze ofiarowane.
  • Gdy Piotr poczuł spojrzenie Jezusa przenikające do głębi jego istotę, uznał swą słabość i miłość Jezusa: „Wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał” (Łk 22, 62).
  • To były łzy skruchy i wdzięczności wobec tak głębokiej miłości.
  • „Jeśli więc zdecydowaliśmy, że będziemy starali się upodabniać do tego Boskiego wzoru, a w sercu odczuwamy to pragnienie i to święte uczucie, wówczas musimy, powtarzam, musimy starać się dostosowywać do Niego nasze myśli, nasze działania i nasze intencje”
  • Ikona nie została napisana według ludzkiego wzoru, nie była wymysłem Andrieja Rublowa. Została napisana w duchu świętego posłuszeństwa metodzie malowania przekazywanej z pokolenia na pokolenie.
  • Najbardziej uderzającym kolorem ikony jest intensywny, niebieski kolor płaszcza, który 
okrywa ramiona Zbawiciela. W ikonach greckich i rosyjskich, Chrystus jest malowany w czerwonej tunice i okryty niebieskim płaszczem.
  • Kolor czerwony przedstawia boskość Jezusa.
  • Kolor niebieski przedstawia człowieczeństwo Jezusa.
  • Kolor niebieski Andrieja Rublowa jest bardziej błyszczący niż zazwyczaj, aby jeszcze mocniej podkreślić człowieczeństwo Jezusa.
  • To wyraźniej pokazuje nam ludzkie oblicze Boga, nieodparty urok Jezusa.
  • Patrzenie na tę ikonę nie wywołuje takiego samego efektu, jak w przypadku innych ikon Chrystusa podkreślających jedynie wspaniałość i majestat Boga. Na tej ikonie Chrystus schodzi ze swego tronu, dotyka naszego ramienia i zachęca, abyśmy na Niego spojrzeli.
  • Jego oblicze nie wzbudza strachu, lecz miłość.

Widzieć oczy, które przenikają serce Boga a zarazem serce każdej ludzkiej istoty, 
serce każdego z nas:

  • To oczy Jezusa sprawiają, że ta ikona prowadzi nas do tak głębokiego doświadczenia.
  • Oczy Jezusa patrzą na nas bezpośrednio i rzucają nam wyzwanie.
  • Oczy stanowią centrum tej ikony.
  • Przypominają słowa Psalmisty:
    „Panie, przenikasz i znasz mnie!
 Ty wiesz, kiedy siadam i wstaję;
 z daleka przenikasz moje zamysły,
 widzisz moje działanie i mój spoczynek, 
i wszystkie moje drogi są Ci znane” (Psalm 139, 1-3).
  • To oczy Boga, który widzi nas w naszej najskrytszej istocie i kocha nas w swoim Boskim miłosierdziu.
  • „Gdzie ukryjemy się na widok tylu dobrodziejstw, jakimi nas Bóg obdarza? Ukryjemy się w ranach naszego Pana”.
  • Jego oczy pragną przeniknąć serce każdego człowieka i zrozumieć go.
  • To doświadczenie „twarzą w twarz” prowadzi nas do sedna wielkiej tajemnicy Wcielenia.
  • Gdy kontemplujemy oczy Jezusa, wiemy, że kontemplujemy oczy Boga.
  • „Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca” (J 14, 9).
  • „Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie?” (J 14, 10)
  • Jezus jest pełnią Bożego objawienia.
  • Jezus jest obrazem Boga niewidzialnego.
  • Pośród ruin świata widzimy oblicze Jezusa, które nigdy nie ulegnie zniszczeniu.
  • Oczy Jezusa przenikają wnętrze Boga, tak jak przenikają serce każdego człowieka, serce każdego z nas.
  • Patrzenie na Jezusa prowadzi nas do serca Boga i do serca każdej ludzkiej istoty.
  • Spotkajmy się w Nim i stosujmy się do Jego woli, którą należy przedkładać nad każde inne dobro”
  • KONTEMPLACJA I WSPÓŁCZUCIE STANOWIĄ JEDNO.

W niedzielę, 6 grudnia 2020, Rodzina Wincentyńska z całego świata spotka się wirtualnie na modlitwie, której tematem będzie: „Zjednoczeni w nadziei dla Ubogich”. Zachęcam wszystkich członków Rodziny Wincentyńskiej, jak również wszystkich, którzy chcieliby do nas dołączyć w tym czasie modlitwy. Podzielcie się tym zaproszeniem z członkami Waszych gałęzi, jak również z Waszymi rodzinami i przyjaciółmi.

Medytacja i kontemplacja ikony Zbawiciela ze Zwienigorodu, tak ściśle związanej z tematem tego modlitewnego czasu, mogą nam pomóc jeszcze głębiej w nim uczestniczyć.

Niech nadzieja Adwentu prowadzi nas do wewnętrznej radości Bożego Narodzenia! Wasz Brat w św. Wincentym, Tomaž Mavrič, CM, Przewodniczący Komitetu Wykonawczego Rodziny Wincentyńskiej.

Uroczystość Wszystkich Świętych

Ze względu na trwającą pandemię, decyzją Penitencjarii Apostolskiej odpust zupełny ofiarowany za zmarłych można w tym roku uzyskać, spełniając następujące warunki:

  • Odpust zupełny dla osób nawiedzających cmentarz i modlących się za zmarłych przez poszczególne osiem dni, zwykle ustanowiony na dni od 1 do 8 listopada, może być przeniesiony na inne osiem dni listopada. Dni te, dowolnie wybrane przez poszczególnych wiernych, mogą być od siebie oddzielone.
  • Odpust zupełny związany z dniem 2 listopada, ustanowiony dla tych, którzy pobożnie nawiedzą kościół lub kaplicę publiczną i odmówią „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”, może być przeniesiony na inny dzień listopada, dowolnie wybrany przez poszczególnych wiernych.
  • Osoby starsze, chore i ci wszyscy, którzy z poważnych powodów nie mogą opuścić domu, mogą uzyskać odpust zupełny, łącząc się duchowo z wiernymi, którzy pobożnie nawiedzają miejsca święte, oraz wykluczając wszelkie przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu i mając intencję spełnienia w najbliższym czasie trzech zwyczajnych warunków (spowiedź sakramentalna, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Świętego). Osoby te powinny pomodlić się za zmarłych przed obrazem Pana Jezusa lub Najświętszej Maryi Panny albo podjąć medytacyjną lekturę jednego z fragmentów Ewangelii z liturgii za zmarłych, lub wypełnić uczynki miłosierdzia poprzez ofiarowanie Bogu cierpień i niedogodności swego życia.
  • Odpust zupełny można uzyskać tylko raz dziennie i ofiarować wyłącznie w intencji osoby zmarłej.

Św. Wincenty a Paulo powiedział że w dniu Wszystkich Świętych powinna wznieść się modlitwa do Boga i prosić Go o potrzebne łaski dla każdego z osobna i dla całego zgromadzenia. “Wiecie o tym” powiedział, że w tym dniu nasz Pan zwykł zlewać łaski w wielkiej obfitości na swoich wiernych, którzy Go o nie proszą. Skoro bowiem mamy wielu orędowników u Boga, przeto nie powinniśmy wątpić, że łaski jakie On zlewa na wiernych w tym dniu są w wielkiej obfitości. Zatem, moi księża i bracia, to co powinniśmy czynić, to dziękować Jego Boskiemu majestatowi za dary i łaski, jakich zechciał udzielić wszystkim świętym, którzy są teraz w niebie i każdemu z osobna, a także za to, że dobrze wykorzystywali te łaski i że z wytrwałością, aż do końca, spełniali dobre dzieła. Powinniśmy za to wszystko dziękować Bogu oraz za to, że tak dobrze praktykowali pierwsze wskazania, jakie nasz Pan dał im i nam: “Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”.

Bonum Propositum i obłóczyny

“Sutanna nie jest ubiorem w szeregu innych strojów, ale jest wyznaniem wiary przed ludźmi, jest odważnym świadectwem danym Chrystusowi, jest przyznaniem się do Kościoła”. Te słowa Prymasa Tysiąclecia Sługi Bożego Stefana Kardynała Wyszyńskiego wprowadzają nas w Eucharystię, kiedy to sześciu alumnów naszego Seminarium złożyło Bonum Propositum – Dobre Przyrzeczenie o wytrwanie w Zgromadzeniu Misji i przywdziało strój duchowny – sutannę, na mszy św. 27 września w uroczystość św. Wincentego a Paulo której przewodniczył ks. Wizytator Kryspin Banko CM oraz księża przybyli na tą uroczystość.

Wincenty często powtarzał, że należy kochać Boga i że musi się to urzeczywistniać w trudzie rąk i w pocie czoła. Dodawał ponadto: Nasze serce musi należeć do Boga, nasza wola ma być Jego wolą i cały nasz czas musimy przeznaczać na Jego służbę. Miał jednak świadomość, że w każdym naszym działaniu inicjatywa należy do Boga i dlatego mawiał: Bóg jest miłością i jedyną drogą do Niego jest droga miłości. Ręki Bożej nie można do niczego przymuszać. Cytując zdanie św. Franciszka Salezego: Nie mógłbym iść do Boga, gdyby Bóg nie przyszedł do mnie, wyjaśniał: Serce prawdziwie zapalone miłością wie na czym polega miłość ku Bogu; wie, że nie mogłoby otwierać się na Boga, gdyby Bóg nie wychodził mu na spotkanie i nie pociągał go swoją łaską. W tej dziedzinie niczego nie można osiągnąć własnymi siłami ani ludzkimi zabiegami. Kiedy Bóg chce pociągnąć człowieka czyni to z łagodnością i czułością bez żadnego przymusu. Dobrze wiedział, że do świętości prowadzi długa droga i mówił: Doskonałości nie można osiągnąć natychmiast. Zdobywa się ją powoli, krok za krokiem. Wymaga to cierpliwości. Prowadzi do niej długa droga, którą pokonuje się małymi krokami.

Kantata o św. Wincentym a Paulo

“Kantata o św. Wincentym a Paulo” muzyka – p. Henryk Nawotka, tekst ks. Ludwik Sieńko CM, utwór skomponowano w Bydgoszczy w 1973 roku w bazylice św. Wincentego a Paulo. W 2010 r. Chór Mariański z parafii pw. NMP z Lourdes wykonał kantatę w Filharmonii Krakowskiej, sopran – Anna Wielgus-Plewniak, mezzosopran – Małgorzata Plewniak, organy – Mieczysław Tuleja, dyrygent – Jan Rybarski.  Nagranie pochodzi z koncertu w Filharmonii Krakowskiej z 2010 r.

TEKST:
O chleb woła trzeci świat,
A o serce człowiek-brat,
Coraz bliżej już słychać wołanie,
Chociaż tonie we łzach,
Jednak rozpacz i strach,
Jako rana wciąż krwawa zostanie.
Nad bólu jękiem, nad nędzy odmętem,
Miłości tęczę Boże Ojcze zbliż,
Niechaj w rozpaczy wyciągnięte ręce
Znajdą nadziei i ratunku krzyż.
O święty Wincenty Przez Boga posłany,
By głodnych nakarmić, Bólu leczyć rany,
Ucz nas Chrystusa szukać, Dobrym czynem
Ratować brata, który z głodu ginie.
Tyś więźniom zbliżał nadzieję wolności,
Duszy i ciała kruszyłeś okowy,
Ucz, jak wyzwolić ducha z namiętności,
By się ofiarą i czynem odnowił.
Gdy świat umiera z głodu, przerażenia,
Gdy serca w bólu i rozpaczy drżą,
Niech się braterskie odezwie sumienie,
Niech się buduje wspólny szczęścia dom.
Niech ludzie, nauce Bożej zawsze wierni,
Miłości biednym i chleba nie skąpią,
„Błogosławieni miłosierni,
Albowiem oni miłosierdzia dostąpią”.
O święty Wincenty Przez Boga posłany,
By głodnych nakarmić,
Bólu leczyć rany,
Ucz nas Chrystusa kochać, dobrym czynem
Ratować brata, który z głodu ginie.

Koncert zespołu GEN VERDE

27 września o godz. 21.00 czasu polskiego na Uniwersytecie St. John’s w Nowym Jorku wystąpi zespół “GEN VERDE” z koncertem transmitowanym na YouTube. Grupa ta zaczyna tourne po Stanach Zjednoczonych. „One in Hope” to specjalny godzinny koncert online który przygotowali we współpracy z zespołem związanym z Biurem Rodziny Wincentyńskiej z siedzibą w USA. W programie znajdą się świadectwa i pieśni w różnych językach na tematy solidarności i ogólnoświatowego braterstwa, w tym nową pieśń specjalnie dedykowaną św. Wincentemu a Paulo. W tej chwili światowego kryzysu, to będzie chwila na wspólny spacer, zjednoczeni w naszej różnorodności oraz znak nadziei dla wielu ludzi. Zobacz list Ojca Generała z tej okazji w języku angielskim.

Pielgrzymki Rodziny Wincentyńskiej na Jasną Górę

Drodzy Siostry i Bracia tworzący Rodzinę Wincentyńską.

Bieżący rok przeżywamy pod znakiem walki z COVID-19. Mimo to i tym bardziej pragnę serdecznie zaprosić przedstawicieli różnych gałęzi Rodziny Wincentyńskiej na spotkanie w ramach Pielgrzymki Rodziny Wincentyńskiej na Jasną Górę. Przed Uroczystością św. Wincentego a Paulo u stóp Czarnej Madonny pragniemy prosić o łaski potrzebne na kolejny rok pracy formacyjnej i wincentyńskiej służby. Centralnym punktem naszej pielgrzymki jest Msza św. koncelebrowana w kaplicy Cudownego Obrazu pod przewodnictwem J.E. Ks. Bpa Janusza Mastalskiego. Do koncelebry zapraszam wszystkich księży opiekunów wspólnot wincentyńskich.

Zaproszenie kierujemy do wszystkich tworzących Rodzinę Wincentyńską w Polsce: Księży Misjonarzy, Sióstr Miłosierdzia, Stowarzyszenia Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo, Stowarzyszenia Konferencji św. Wincentego a Paulo, Stowarzyszenia Cudownego Medalika, Wincentyńskiej Młodzieży Maryjnej a także niezrzeszonych.

Program ramowy:

Sobota 19 września 2020
15.00 – Koronka do Bożego Miłosierdzia – przywitanie Pielgrzymów w kaplicy NMP od Cudownego Medalika (dom św. Barbary) Red. Grzegorz Górny – Konferencja – św. Jan Paweł II w 100. rocznicę urodzin – promocja książki Tajemnice Watykanu
18.30 – Msza św. w kaplicy Cudownego Obrazu MB pod przewodnictwem J.E. Ks. Bpa Janusza Mastalskiego
21.00 – Udział w Apelu Jasnogórskim

Niedziela 20 września 2020
7.00 – Wincentyńska Droga Krzyżowa na Wałach
8.30 – Śniadanie
10.00 – Msza św. w kaplicy NMP od Cudownego Medalika (dom św. Barbary)
11.00 – Rodzina Wincentyńska w Polsce zaangażowana w Kampanię 13 domów – stan obecny. Wiadomości z naszych Jednostek Terenowych
12.30 – Anioł Pański – obiad

Noclegi:
Miejsca noclegowe i posiłki rezerwujemy indywidualnie bezpośrednio w domach pielgrzyma.
W Domu Rekolekcyjnym Sióstr Miłosierdzia na ul. Św. Barbary 43 jest zarezerwowanych ok. 300 miejsc. Dom i warunki są nam wszystkim znane. Koszt noclegu 40 zł. W związku z tym proszę o indywidualną rezerwację miejsc: tel.: 34-360-58-52, 504-169-203

Serdecznie pozdrawiam księży Superiorów, Proboszczów, Opiekunów, Siostry Miłosierdzia, Panie i Panów z Wincentyńskich Stowarzyszeń oraz Młodzież Maryjną i zapraszam na Jasnogórskie Spotkanie.

Ks. Jerzy Górny CM
Moderator Rodziny Wincentyńskiej
Krzeszowice, dnia 26 sierpnia 2020 r. w Uroczystość NMP Częstochowskiej

List Ojca Generała na uroczystość św. Wincentego

FHA oraz możliwości i wyzwania postcovidowe dla Rodziny Wincentyńskiej na całym świecie ZŁĄCZENI MODLITWĄ, MYŚLĄ I DZIAŁANIEM.

Drodzy Bracia i Siostry, niech łaska i pokój Jezusa zawsze będą z nami!

Rok 2020 ledwo się zaczął, kiedy przyniósł nam tak wiele nieoczekiwanych wyzwań, niepewności, cierpienia i śmierci mających wspólny mianownik: wirus COVID-19.

Gdy wirus rozprzestrzeniał się z jednego kraju do drugiego, obejmując swym zasięgiem cały świat, różne gałęzie Rodziny Wincentyńskiej rozpoczęły działania mające na celu złagodzenie wielu szkodliwych skutków, jakie przyniósł on ludzkości. Na szczeblu międzynarodowym, Rodzina Wincentyńska:

  • przesłała słowa zachęty z zapewnieniem o nieustannej modlitwie do wszystkich członków zgromadzeń i stowarzyszeń, również do tych, które nie przynależą oficjalnie do konkretnej gałęzi wincentyńskiej, ale inspirują się duchowością i charyzmatem św. Wincentego a Paulo i żyją nimi w codzienności. W tym trudnym czasie, prosimy Pana, by nieustannie błogosławił licznym oraz wspaniałym posługom i dziełom miłosierdzia podejmowanym dla Ubogich przez poszczególne gałęzie. Dzieła te są kształtowane przez tego samego ducha i ten sam charyzmat i naprawdę są znakiem, że „Królestwo Boże jest blisko” i że jest dla Ubogich. To przesłanie jest tak ważne jak nigdy dotąd.
  • zachęciła swych członków do modlitwy za wstawiennictwem św. Jana Gabriela Perboyre, CM, pierwszego kanonizowanego świętego Chin, prosząc o uzdrowienie chorych dotkniętych wirusem COVID-19 oraz o siłę dla personelu medycznego, pracowników socjalnych, osób niosących pomoc duchową, władz publicznych i wszystkich, którzy na wszelkie możliwe sposoby starają się złagodzić cierpienia spowodowane pandemią. Była to odpowiedź na liczne sugestie, ponieważ św. Jan Gabriel zginął śmiercią męczeńską przez uduszenie na krzyżu w 1840 w Wuhan, chińskim mieście, w którym wirus COVID-19 pojawił się po raz pierwszy.
  • niedawno została napisana modlitwa z prośbą o wstawiennictwo św. Jana Gabriela Perboyre przez ks. Andrzeja Jarosiewicza, proboszcza Bazyliki Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bolesławcu, w Polsce. Po odkryciu relikwii św. Jana Gabriela Perboyre, kilka miesięcy temu relikwiarz został umieszczony na ołtarzu głównym, na którym można codziennie oglądać relikwie i oddawać im cześć. Wraz z proboszczem, chciałbym zachęcić Rodzinę Wincentyńską do odmawiania tej modlitwy i szerokiego rozpowszechniania jej.

Modlitwa do św. Jana Gabriela Perboyre, CM

Święty Janie Gabrielu Perboyre, prezbiterze męczenniku,
racz wejrzeć na modlitwę Kościoła, któremu całe życie służyłeś.
Prosimy Cię o łaskę oddalenia od nas epidemii koronawirusa,
która pustoszy ludzkość,
a która wzięła swe źródło z miejsc uświęconych
 Twoją posługą misyjną i męczeńską śmiercią.
Przez miłość do Rodziny Kościoła, prosimy Cię o ratunek dla wszystkich zarażonych,
o siły i cierpliwość dla zaangażowanych w posługę medyczną,
o światło Ducha Świętego dla sprawujących władzę
starających się opanować sytuację,
o pokój serca dla przeżywających trwogę.
Wyproś łaskę wiecznego szczęścia dla tych,
którzy odeszli do wieczności
w wyniku tej pandemii,
pociesz nadprzyrodzoną nadzieją ich rodziny.
Niech Twoja ofiarna, męczeńska śmierć przez uduszenie na chińskiej ziemi
uprosi nam u Boga łaskę uwolnienia od pandemi i
 siejącej śmierć, trwogę, niepewność w świecie nas otaczającym.
Razem z Tobą we wspólnocie Kościoła,
którą wzorem Zbawiciela
umiłowałeś do końca,
wzywamy dziś orędownictwa Wniebowziętej Matki Kościoła w słowach:
Pod Twoją obronę uciekamy się,
Święta Boża Rodzicielko.
Naszymi prośbami racz nie gardzić w potrzebach naszych,
ale od wszelakich złych przygód racz nas zawsze wybawiać,
Panno chwalebna i błogosławiona.

  • zorganizowała spotkanie modlitewne zatytułowane: „Modlitwa Rodziny Wincentyńskiej za świat w potrzebie” w intencji tych, którzy cierpią z powodu strasznych następstw wirusa COVID-19, z powodu rasizmu i innych „pandemii” uwłaczających godności ludzkiej. W przyszłości planujemy powtórzyć to doświadczenie modlitwy, które jest możliwe dzięki nowoczesnym technologiom.

W samym środku pandemii COVID-19, w Libanie doszło do innej tragedii. Wybuch w Bejrucie spowodował wielkie straty w ludziach i straty materialne: wiele osób zmarło lub zostało rannych, a ponad 300.000 rodzin znalazło się bez dachu nad głową.

Po raz kolejny Rodzina Wincentyńska zareagowała energicznie, by złagodzić cierpienia fizyczne, psychiczne oraz szkody materialne. Poszczególne gałęzie skontaktowały się ze swymi członkami w Libanie, by wspomóc ich w niesieniu pomocy wielu osobom, które w ciągu kilku minut straciły wszystko. Wraz z Międzynarodową Komisją Sojuszu na rzecz Bezdomnych (FHA) Komitet Wykonawczy Rodziny Wincentyńskiej (VFEC) zainicjował również kampanię pomocy setkom tysięcy bezdomnym w stolicy Libanu, za pośrednictwem Rady Krajowej Rodziny Wincentyńskiej w Libanie, koordynowanej przez Przewodniczącego krajowego tejże Rady, ks. Ziad’a Haddad’a, CM.

To tragiczne wydarzenie oraz tak wiele innych na całym świecie jak: wojny, trzęsienia ziemi, powodzie i inne klęski żywiołowe, wyraźnie pokazują jak ważny jest model szybkiego reagowania na naglące potrzeby w jak najbardziej zorganizowany i skuteczny sposób. Pragniemy stawać się coraz bardziej wrażliwymi i skutecznymi narzędziami w rękach Jezusa, by dawać świadectwo o Jego miłosierdziu, współczuciu i miłości, dokądkolwiek zechce nas posłać.

Aby wzmocnić obecne praktyki, modelem Rodziny Wincentyńskiej w świecie powinno być dalsze wspólne – jako Rodzina i jako ruch – rozwijanie konkretnej praktyki działania i odpowiadania na wołania Ubogich. Każda gałąź – niezależnie od tego, czy jest duża czy mała – jest bezcenną częścią cudownej mozaiki tworzącej Rodzinę Wincentyńską. Gdy dodamy do tego członków Rodziny Wincentyńskiej w szerszym tego słowa znaczeniu, wówczas razem stajemy się siłą, na którą Ubodzy na całym świecie mogą liczyć.

Po raz pierwszy wszyscy przedstawiciele międzynarodowi 160 gałęzi Rodziny Wincentyńskiej: Przełożeni Generalni i Przewodniczący, zostali zaproszeni do Rzymu w styczniu tego roku, aby się ze sobą spotkać, podzielić, wysłuchać się, opracować plany i podjąć konkretne kroki w kierunku przyszłości. Temat brzmiał następująco: „Rodzina Wincentyńska idzie naprzód” na początku piątego wieku naszej wspólnej duchowości i charyzmatu.

Jednym z tematów był Sojusz Rodziny Wincentyńskiej na rzecz Bezdomnych (FHA), którego częścią jest Kampania 13 domów. W trakcie rozmów na ten i inne tematy, uczestnicy podkreślili konieczność dalszego rozwoju współpracy oraz wzajemne wsparcie we wspólnej odpowiedzi na potrzeby Ubogich. Komitet Wykonawczy Rodziny Wincentyńskiej potwierdził refleksję przeprowadzoną podczas tego spotkania, że FHA wraz z Kampanią 13 domów jest inicjatywą charytatywną jednoczącą Rodzinę Wincentyńską, a zatem powinna być mocno w niej promowana, by trafić do serca każdego członka, aby wszyscy aktywnie włączyli się w tę wspólną inicjatywę.

Ponieważ potrzeby Ubogich są nieskończone, niektóre z nich są priorytetowe w zależności od kraju, w którym różne gałęzie tak dobrze na nie odpowiadają. Jednakże Sojusz Rodziny Wincentyńskiej na rzecz Bezdomnych jest naszym wyjątkowym wspólnym projektem. Dlatego też należy go promować, rozwijać i wprowadzać w 156 krajach, gdzie Rodzina Wincentyńska jest obecna, aby żadne zgromadzenie czy stowarzyszenie nie pozostawało poza nim, ale by wszystkie wzięły aktywny udział w tej inicjatywie we wszystkich zakątkach świata, gdzie żyjemy i służymy.

Sojusz (FHA) ma już trzy lata i już przyniósł wspaniałe rezultaty. Należy w dalszym ciągu rozwijać, intensyfikować oraz rozszerzać wysiłki na rzecz 1,2 miliarda bezdomnych: osób mieszkających na ulicy, uchodźców zmuszonych do opuszczenia swoich domów oraz osób żyjących w nieodpowiednich warunkach mieszkaniowych. Z powodu wirusa COVID-19 ich liczba na świecie gwałtownie wzrasta.

Chciałbym powrócić do niektórych punktów ubiegłorocznego listu napisanego z okazji Uroczystości św. Wincentego a Paulo, które – o czym jestem przekonany – są kluczowe, abyśmy mogli zrobić postępy, tak aby 160 gałęzi modliło się, myślało i działało razem. W tym roku, jesteśmy w sposób szczególny zaproszeni, by jako Rodzina Wincentyńska, jako ruch wincentyński bardziej zaangażować się w FHA, gdyż orędzie Papieża Franciszka na 106. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy – który opatrznościowo będzie obchodzony 27 września 2020 – mówi o jednej z grup osób, którym pomagamy za pośrednictwem FHA. Z tego też względu, tegoroczna Uroczystość św. Wincentego a Paulo staje się niezwykłą okazją do potwierdzenia naszego uczestnictwa albo zobowiązania się do aktywnego włączenia się w FHA, jak również w projekt „13 domów”.

FHA sprzyja jedności w naszej Rodzinie, gdy chodzi o odpowiadanie na ogromne potrzeby bezdomnych. Międzynarodowi koordynatorzy i członkowie Rady administracyjnej FHA, posiadający wieloletnie doświadczenie w pracy w dziedzinie bezdomności, są do dyspozycji całej Rodziny Wincentyńskiej, służąc informacją i wsparciem. Powinniśmy jak najprędzej dojść do punktu, w którym problem bezdomności nie będzie rozwiązywany indywidualnie – czy to przez jedną osobę, czy przez jedną gałąź – ale przez całą Rodzinę na szczeblu lokalnym, krajowym i międzynarodowym. Każda gałąź powinna wnieść swą długą historię służenia bezdomnym, swoje doświadczenie, profesjonalizm i środki, by wspólnie sprostać temu wyzwaniu. Papież Franciszek podkreśla w swoim orędziu: „By budować, trzeba współpracować (…) musimy starać się o zapewnienie współpracy międzynarodowej, globalnej solidarności i lokalnego zaangażowania, nikogo nie pomijając”.

W tym celu chciałbym zachęcić 160 gałęzi Rodziny Wincentyńskiej, by stały się aktywnymi współpracownikami inicjatywy Sojuszu Rodziny Wincentyńskiej na rzecz bezdomnych (FHA) poprzez:

  • skontaktowanie się, jeżeli jeszcze tego nie uczyniliście, z Panią Yasmine Cajuste (fha.info@famvin.org), członkinią komitetu koordynacyjnego FHA, w celu uzyskania informacji i materiałów. Możecie również odwiedzić stronę internetową FHA: vfhomelessalliance.org;
  • dzielenie się i przesyłanie do Pani Cajuste bogactwa wiedzy, doświadczeń oraz zasobów zdobytych przez każdą gałąź w dziedzinie bezdomności;
  • umieszczenie tego celu w rocznym planie działań poszczególnej gałęzi, która jeszcze nie uczestniczy aktywnie w FHA na szczeblu międzynarodowym, krajowym i lokalnym;
  • dzielenie się informacjami pochodzącymi z FHA ze wszystkimi członkami, aby każdy był zaznajomiony z tą inicjatywą i chciał stać się jej aktywnym uczestnikiem wraz z innymi gałęziami na ich obszarze służby;
  • zachęcanie członków do aktywnego udziału w krajowych Radach Rodziny Wincentyńskiej w krajach, w których zostały one utworzone, a w krajach, gdzie jeszcze ich nie ma,
  • zachęcanie liderów poszczególnych gałęzi do gromadzenia się w konkretnym celu, jakim jest wspólne włączenie się w inicjatywę FHA.

Walka z bezdomnością jest jednocześnie jedną z odpowiedzi na COVID-19. Jeżeli jakaś osoba nie ma gdzie mieszkać, wszelkie inne wysiłki zmierzające do wyeliminowania COVID-19 nie przyniosą pożądanego skutku, gdyż środki zapobiegawcze i leczenie medyczne, by były skuteczne, wymagają odpowiedniego zakwaterowania dla danej osoby.

Pandemia wirusa COVID-19 przyniosła nam, jako poszczególnym osobom i członkom światowej Rodziny Wincentyńskiej, wiele możliwości jak również wyzwań. Podobnie będzie w okresie postcovidowym. Papież Franciszek nieustannie przypomina, że świat i my jako poszczególne osoby, nie możemy pozostać tacy sami po COVID-19. Staniemy się lepsi albo cofniemy się i staniemy się gorsi. Dotyczy to również naszej Rodziny, naszego wincentyńskiego ruchu. Tak wiele wspaniałych rzeczy zostało już podjętych podczas pandemii jak:

  • nowe formy spotkań modlitewnych, rozdawanie żywności we współpracy z innymi czy też inne inicjatywy i jeszcze wiele innych będzie zainicjowanych w tzw. okresie postcovidowym, zbliżając coraz bardziej naszą Rodzinę.

Oby Uroczystość św. Wincentego a Paulo była okazją do podjęcia wspólnego zaangażowania, do wzajemnej pomocy, abyśmy podczas przyszłorocznych obchodów mogli ogłosić z wielką radością, że cel, jakim jest aktywny udział 160 gałęzi Rodziny Wincentyńskiej w FHA stał się rzeczywistością, na chwałę Jezusa i dla dobra Ubogich.

Życzę wszystkim głębokiego doświadczenia uprzedzającej nas Opatrzności Bożej, gdy wkraczamy w czas możliwości i wyzwań postcovidowych.

Niech Matka Boża od Cudownego Medalika, św. Wincenty a Paulo, wszyscy święci, błogosławieni i słudzy Boży Rodziny Wincentyńskiej w dalszym ciągu wstawiają się za nami i nas inspirują na tej drodze!

Wasz Brat w św. Wincentym, Tomaž Mavrič, CM Przełożony Generalny

Korzystając z tej witryny, zgadzasz się zaakceptować naszą Politykę Prywatności i Politykę Cookies