Category Rodzina Wincentyńska

Wielkopostna modlitwa Rodziny Wincentyńskiej

Zapraszamy do wzięcia udziału w naszej modlitwie wielkopostnej, która odbędzie się 28 lutego 2021 roku na Facebooku Live o godz. 15.00. Aby ułatwić uczestnictwo, zorganizowaliśmy 9 różnych spotkań modlitewnych, po jednej w każdym z następujących języków: polski, angielski, hiszpański, francuski, portugalski, włoski, niemiecki, holenderski oraz arabski. Zaplanowaliśmy te wydarzenia modlitewne na różne pory dnia i na różnych stronach na Facebooku.

Polski:
Dzień: 28 luty.
Kanał transmisji: https://www.facebook.com/famvin.europe
Czas transmisji na żywo: 15:00, Polska

Więcej informacji na stronie FamVin

List Ojca Generała na Adwent 2020

Drodzy Bracia i Siostry, Niech łaska i pokój Jezusa zawsze będą z nami!

Rok 2020 – naznaczony tak wielkim cierpieniem, niepokojem i strachem oraz zapowiedzią ogromnego wzrostu ubóstwa w świecie, szczególnie z powodu wirusa COVID-19 – dobiega końca. Otwiera się przed nami perspektywa nowego roku 2021.

W obecnej trudnej sytuacji – podobnie jak we wszystkich chwilach naszego życia, którym towarzyszą cierpienia o różnym nasileniu – jest Ktoś, kto żyje w nas, a Jego Duch wypełnia każdy zakamarek naszej istoty. Zawsze jest z nami, gdziekolwiek się udajemy, cokolwiek robimy, w każdej sekundzie dnia, i czeka na moment, by się ujawnić, gdy Mu na to pozwolimy. Zawsze jest gotów, by obdarzyć nas nadzieją tam, gdzie nie ma nadziei, pokojem tam, gdzie nie ma pokoju, sensem tam, gdzie nie ma sensu, odnowioną wiarą tam, gdzie nasza wiara uległa zachwianiu, miłością tam, gdzie ogarnia nas nienawiść. Jego imię brzmi Jezus.

Wiemy, że osoba Jezusa jest w centrum tożsamości Wincentego a Paulo będącego mistykiem Miłosierdzia oraz w centrum duchowości wincentyńskiej i charyzmatu. Jezus jest racją naszego bytu i osobą, której sposób myślenia, odczuwania, mówienia i działania staje się celem naszego życia. Jego bliskość z tymi, którzy cierpią, jest również modelem życia Wincentego i tych, którzy za nim podążają. Nie odwracając się nigdy od sytuacji cierpienia i od tych, którzy zostali zranieni, Wincenty widział Jezusa w Ubogich a Ubogich w Jezusie:
„Nie powinienem oceniać biednego wieśniaka czy biednej kobiety po ich wyglądzie, ani według tego, na co zdaje się wskazywać ich mentalność, tym bardziej, że bardzo często nie mają wyglądu ani mentalności osób myślących, są tak bardzo grubo ciosani i ziemscy. Ale odwróćcie medal, a wówczas w świetle wiary zobaczycie, że ci Ubodzy uosabiają Syna Bożego, który stał się ubogim (…) O Boże! Jakże pięknie jest patrzeć na Ubogich, gdy patrzymy na nich w Bogu i z szacunkiem, jakim darzył ich Jezus Chrystus!”

Aby pomóc nam głębiej zastanowić się nad obecnością Jezusa w tym, co zniekształcone, podczas tego Adwentu chciałbym zaproponować medytację nad ikoną Zbawiciela ze Zwienigorodu, opartą na refleksji ks. Henri’ego Nouwen’a. W XV-wiecznej Rosji, Andriej Rublow napisał ikonę znaną również pod nazwą: „Czyniący Pokój”. Ikona zaginęła, ale odnaleziono ją w 1918, w stodole, niedaleko katedry Wniebowstąpienia Najświętszej Maryi Panny w rosyjskim mieście Zwienigorod. Jej pierwotny urok i drobiazgowa doskonałość dzieła zostały utracone. Ikonę znaleziono w bardzo złym stanie, była uszkodzona i podniszczona.

Henri Nouwen, w swej medytacji nad ikoną, przywołuje okropny stan, w jakim została znaleziona.

„Gdy po raz pierwszy zobaczyłem ikonę, odniosłem wyraźne wrażenie, że oblicze Chrystusa pojawia się pośród wielkiego chaosu. Spośród ruin świata spogląda na nas smutne, ale ciągle piękne oblicze (…) Dla mnie to święte oblicze wyraża głębię ogromnego współczucia Boga w centrum naszego coraz bardziej naznaczonego przemocą świata. W ciągu długich stuleci zniszczeń i wojen, oblicze Słowa Wcielonego mówiło o Bożym Miłosierdziu, przypominało nam obraz, na jaki zostaliśmy stworzeni, i wzywało do nawrócenia. To prawdziwie oblicze Czyniącego Pokój”.

Taki właśnie obecny stan ikony Zbawiciela ze Zwienigorodu, uszkodzone i wyniszczone oblicze Jezusa, chciałbym zaproponować na tegoroczną medytację adwentową. Załączam obraz ikony, zachęcając, abyście postawili go przed sobą jako pomocny środek, by głębiej wejść w refleksję i kontemplację.

Medytacja nad ikoną Zbawiciela ze Zwienigorodu

Widzieć oblicze Jezusa to widzieć oblicze Boga i całej ludzkości.

Co widzę?

  • Widzę bardzo zniszczony obraz.
  • Jednocześnie widzę najczulsze, ludzkie oblicze.
  • Widzę oczy, które przenikają serce Boga jak również serce każdej ludzkiej istoty.

Widzieć bardzo zniszczony obraz:

  • Piękne oblicze Jezusa spogląda na nas spośród ruin naszego świata.
  • Pyta: „Co uczyniłeś/aś z dziełem Moich rąk?”
  • Ikona wyraża głębokie współczucie Boga w centrum naszego pełnego przemocy świata.
  • Przypomina obraz, na jaki zostaliśmy stworzeni, i wzywa do nawrócenia.
  • To oblicze Czyniącego Pokój.
  • „Gdzie panuje pokój, tam mieszka Bóg”
  • Patrząc na ten uszkodzony obraz, słyszymy wezwanie: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie” (Mt 11, 28-29).

Widzieć najczulsze ludzkie oblicze:

  • Wspaniałe oblicze Jezusa wyłania się z ruin.
  • Uświadamiamy sobie, że Jezus stoi twarzą do nas.
  • Jezus widzi nas i patrzy nam prosto w oczy.
  • Może to przypominać o spotkaniu Jezusa z Piotrem, który się Go zaparł. „Pan obrócił 
się i spojrzał na Piotra. Wspomniał Piotr na słowo Pana, jak mu powiedział (…)” (Łk 
22, 61).

Podobnie jak Piotr powinniśmy sobie przypomnieć:

  • nasze zbyt pewne siebie obietnice,
  • naszą niezdolność do ich wypełnienia,
  • nasz brak wierności,
  • naszą bezsilność, gdy jesteśmy sami.

Jednak tak jak Piotrowi, zostają nam również przypomniane:

  • miłość, która nigdy nas nie opuszcza,
  • współczucie, które nie ma granic,
  • przebaczenie, które jest nam zawsze ofiarowane.
  • Gdy Piotr poczuł spojrzenie Jezusa przenikające do głębi jego istotę, uznał swą słabość i miłość Jezusa: „Wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał” (Łk 22, 62).
  • To były łzy skruchy i wdzięczności wobec tak głębokiej miłości.
  • „Jeśli więc zdecydowaliśmy, że będziemy starali się upodabniać do tego Boskiego wzoru, a w sercu odczuwamy to pragnienie i to święte uczucie, wówczas musimy, powtarzam, musimy starać się dostosowywać do Niego nasze myśli, nasze działania i nasze intencje”
  • Ikona nie została napisana według ludzkiego wzoru, nie była wymysłem Andrieja Rublowa. Została napisana w duchu świętego posłuszeństwa metodzie malowania przekazywanej z pokolenia na pokolenie.
  • Najbardziej uderzającym kolorem ikony jest intensywny, niebieski kolor płaszcza, który 
okrywa ramiona Zbawiciela. W ikonach greckich i rosyjskich, Chrystus jest malowany w czerwonej tunice i okryty niebieskim płaszczem.
  • Kolor czerwony przedstawia boskość Jezusa.
  • Kolor niebieski przedstawia człowieczeństwo Jezusa.
  • Kolor niebieski Andrieja Rublowa jest bardziej błyszczący niż zazwyczaj, aby jeszcze mocniej podkreślić człowieczeństwo Jezusa.
  • To wyraźniej pokazuje nam ludzkie oblicze Boga, nieodparty urok Jezusa.
  • Patrzenie na tę ikonę nie wywołuje takiego samego efektu, jak w przypadku innych ikon Chrystusa podkreślających jedynie wspaniałość i majestat Boga. Na tej ikonie Chrystus schodzi ze swego tronu, dotyka naszego ramienia i zachęca, abyśmy na Niego spojrzeli.
  • Jego oblicze nie wzbudza strachu, lecz miłość.

Widzieć oczy, które przenikają serce Boga a zarazem serce każdej ludzkiej istoty, 
serce każdego z nas:

  • To oczy Jezusa sprawiają, że ta ikona prowadzi nas do tak głębokiego doświadczenia.
  • Oczy Jezusa patrzą na nas bezpośrednio i rzucają nam wyzwanie.
  • Oczy stanowią centrum tej ikony.
  • Przypominają słowa Psalmisty:
    „Panie, przenikasz i znasz mnie!
 Ty wiesz, kiedy siadam i wstaję;
 z daleka przenikasz moje zamysły,
 widzisz moje działanie i mój spoczynek, 
i wszystkie moje drogi są Ci znane” (Psalm 139, 1-3).
  • To oczy Boga, który widzi nas w naszej najskrytszej istocie i kocha nas w swoim Boskim miłosierdziu.
  • „Gdzie ukryjemy się na widok tylu dobrodziejstw, jakimi nas Bóg obdarza? Ukryjemy się w ranach naszego Pana”.
  • Jego oczy pragną przeniknąć serce każdego człowieka i zrozumieć go.
  • To doświadczenie „twarzą w twarz” prowadzi nas do sedna wielkiej tajemnicy Wcielenia.
  • Gdy kontemplujemy oczy Jezusa, wiemy, że kontemplujemy oczy Boga.
  • „Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca” (J 14, 9).
  • „Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie?” (J 14, 10)
  • Jezus jest pełnią Bożego objawienia.
  • Jezus jest obrazem Boga niewidzialnego.
  • Pośród ruin świata widzimy oblicze Jezusa, które nigdy nie ulegnie zniszczeniu.
  • Oczy Jezusa przenikają wnętrze Boga, tak jak przenikają serce każdego człowieka, serce każdego z nas.
  • Patrzenie na Jezusa prowadzi nas do serca Boga i do serca każdej ludzkiej istoty.
  • Spotkajmy się w Nim i stosujmy się do Jego woli, którą należy przedkładać nad każde inne dobro”
  • KONTEMPLACJA I WSPÓŁCZUCIE STANOWIĄ JEDNO.

W niedzielę, 6 grudnia 2020, Rodzina Wincentyńska z całego świata spotka się wirtualnie na modlitwie, której tematem będzie: „Zjednoczeni w nadziei dla Ubogich”. Zachęcam wszystkich członków Rodziny Wincentyńskiej, jak również wszystkich, którzy chcieliby do nas dołączyć w tym czasie modlitwy. Podzielcie się tym zaproszeniem z członkami Waszych gałęzi, jak również z Waszymi rodzinami i przyjaciółmi.

Medytacja i kontemplacja ikony Zbawiciela ze Zwienigorodu, tak ściśle związanej z tematem tego modlitewnego czasu, mogą nam pomóc jeszcze głębiej w nim uczestniczyć.

Niech nadzieja Adwentu prowadzi nas do wewnętrznej radości Bożego Narodzenia! Wasz Brat w św. Wincentym, Tomaž Mavrič, CM, Przewodniczący Komitetu Wykonawczego Rodziny Wincentyńskiej.

Koncert zespołu GEN VERDE

27 września o godz. 21.00 czasu polskiego na Uniwersytecie St. John’s w Nowym Jorku wystąpi zespół “GEN VERDE” z koncertem transmitowanym na YouTube. Grupa ta zaczyna tourne po Stanach Zjednoczonych. „One in Hope” to specjalny godzinny koncert online który przygotowali we współpracy z zespołem związanym z Biurem Rodziny Wincentyńskiej z siedzibą w USA. W programie znajdą się świadectwa i pieśni w różnych językach na tematy solidarności i ogólnoświatowego braterstwa, w tym nową pieśń specjalnie dedykowaną św. Wincentemu a Paulo. W tej chwili światowego kryzysu, to będzie chwila na wspólny spacer, zjednoczeni w naszej różnorodności oraz znak nadziei dla wielu ludzi. Zobacz list Ojca Generała z tej okazji w języku angielskim.

Pielgrzymki Rodziny Wincentyńskiej na Jasną Górę

Drodzy Siostry i Bracia tworzący Rodzinę Wincentyńską.

Bieżący rok przeżywamy pod znakiem walki z COVID-19. Mimo to i tym bardziej pragnę serdecznie zaprosić przedstawicieli różnych gałęzi Rodziny Wincentyńskiej na spotkanie w ramach Pielgrzymki Rodziny Wincentyńskiej na Jasną Górę. Przed Uroczystością św. Wincentego a Paulo u stóp Czarnej Madonny pragniemy prosić o łaski potrzebne na kolejny rok pracy formacyjnej i wincentyńskiej służby. Centralnym punktem naszej pielgrzymki jest Msza św. koncelebrowana w kaplicy Cudownego Obrazu pod przewodnictwem J.E. Ks. Bpa Janusza Mastalskiego. Do koncelebry zapraszam wszystkich księży opiekunów wspólnot wincentyńskich.

Zaproszenie kierujemy do wszystkich tworzących Rodzinę Wincentyńską w Polsce: Księży Misjonarzy, Sióstr Miłosierdzia, Stowarzyszenia Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo, Stowarzyszenia Konferencji św. Wincentego a Paulo, Stowarzyszenia Cudownego Medalika, Wincentyńskiej Młodzieży Maryjnej a także niezrzeszonych.

Program ramowy:

Sobota 19 września 2020
15.00 – Koronka do Bożego Miłosierdzia – przywitanie Pielgrzymów w kaplicy NMP od Cudownego Medalika (dom św. Barbary) Red. Grzegorz Górny – Konferencja – św. Jan Paweł II w 100. rocznicę urodzin – promocja książki Tajemnice Watykanu
18.30 – Msza św. w kaplicy Cudownego Obrazu MB pod przewodnictwem J.E. Ks. Bpa Janusza Mastalskiego
21.00 – Udział w Apelu Jasnogórskim

Niedziela 20 września 2020
7.00 – Wincentyńska Droga Krzyżowa na Wałach
8.30 – Śniadanie
10.00 – Msza św. w kaplicy NMP od Cudownego Medalika (dom św. Barbary)
11.00 – Rodzina Wincentyńska w Polsce zaangażowana w Kampanię 13 domów – stan obecny. Wiadomości z naszych Jednostek Terenowych
12.30 – Anioł Pański – obiad

Noclegi:
Miejsca noclegowe i posiłki rezerwujemy indywidualnie bezpośrednio w domach pielgrzyma.
W Domu Rekolekcyjnym Sióstr Miłosierdzia na ul. Św. Barbary 43 jest zarezerwowanych ok. 300 miejsc. Dom i warunki są nam wszystkim znane. Koszt noclegu 40 zł. W związku z tym proszę o indywidualną rezerwację miejsc: tel.: 34-360-58-52, 504-169-203

Serdecznie pozdrawiam księży Superiorów, Proboszczów, Opiekunów, Siostry Miłosierdzia, Panie i Panów z Wincentyńskich Stowarzyszeń oraz Młodzież Maryjną i zapraszam na Jasnogórskie Spotkanie.

Ks. Jerzy Górny CM
Moderator Rodziny Wincentyńskiej
Krzeszowice, dnia 26 sierpnia 2020 r. w Uroczystość NMP Częstochowskiej

Modlitwa Rodziny Wincentyńskiej za świat

Komitet Wykonawczy Rodziny Wincentyńskiej zaprasza wszystkich do udziału w spotkaniu modlitewnym
transmitowanym na żywo na facebooku, aby wspólnotowo
prosić Boga za świat, który stoi w obliczu poważnych wyzwań
i cierpi z powodu poważnych, globalnych problemów.

Spotkanie odbędzie się w niedzielę, 12 lipca o godz.
21.00 czasu warszawskiego (CEST) czyli o 15.00 czasu
wschodnioamerykańskiego (EDT).
Transmisja zostanie zrealizowana na kanale OzanamTV na
facebooku: https://www.facebook.com/ozanamtv/ 
W modlitwie uczestniczyć będą liczni Przełożeni Generalni i 
Przewodniczący różnych gałęzi Rodziny Wincentyńskiej. Będzie
z nami również zespół Gen Verde Performing Arts Group, grupa
muzyczna ruchu Focolare. Jednak przede wszystkim złączymy
się modlitwie do Boga, aby zesłą Ducha swego i odnowił oblicze
tej ziemi zranionej przez pandemię, egoizm, rasizm i jakże
wiele innych poważnych problemów, które przede wszystkim
 dotykają ubogich, “naszych Panów i Mistrzów”.
 Wasza obecność ma duże znaczenie!
 Nie zapomnijcie! 
Liczymy na Was!

Tydzień Formacji Wincentyńskiej

Święty Wincenty a Paulo – promotor apostolstwa świeckich, pod takim hasłem odbędzie się w tym roku Tydzień Formacji Wincentyńskiej, na który zapraszamy od 7 do 12 lipca 2020 r. do Misjonarskiego Ośrodka Formacyjnego „Vincentinum” w Krzeszowicach. W programie przewidziano: codzienną Eucharystię, wykłady, prelekcje, pokazy multimedialne, warsztaty, śpiew i ciekawe filmy. Przewidziana jest także pielgrzymka do Kalwarii Zebrzydowskiej, Wadowic oraz Inwałdu. Nie zabraknie czasu na wypoczynek i osobistą modlitwę, budowanie wzajemnych więzi w atmosferze radości. Zaproszenie kierujemy do wszystkich tworzących Rodzinę Wincentyńską (dorośli i młodzież) a także do tych, którzy pragną poznać duchowość św. Wincentego a Paulo.
Nocleg w pokoju dwuosobowym z łazienką – 450 zł (za cały pobyt) (nocleg, wyżywienie, koszty organizacyjne).
Do dyspozycji uczestników jest kaplica, sala konferencyjna, kawiarnia, sala telewizyjna, 2h parku ze ścieżkami spacerowymi.

Serdecznie zapraszam ks. Jerzy Górny CM

Read More

Trochę mądrości z przeszłości – doświadczenie św. Wincentego a Paulo

Zebrałam kilka myśli, które mogą być przydatne dla całej Rodziny Wincentyńskiej, szczególnie teraz, gdy stoimy przed nowymi wyzwaniami wywołanymi przez COVID-19. Docelowo napiszę bardziej szczegółowy artykuł. Ale ponieważ kryzys jest naglący, od razu przekazuję Państwu tę krótką syntezę. Opisuje w niej, jak św. Wincenty praktycznie zareagował na zarazę. Mam nadzieję, że doświadczenie Wincentego pobudzi do refleksji i wygeneruje wśród nas, członków jego rodziny, kreatywne pomysły.

Pandemia nie była obca dla św. Wincentego. Możliwe, że żadnym innym zagadnieniem jego emocje nie były tak głęboko. W trakcie jego aktywnego życia wybuchy zarazy często pustoszyły Europę, zabierając życie wielu, których kochał. Małgorzata Naseau, której historię często opowiadał i którą zawsze uważał za pierwszą Siostrę Miłosierdzia byłą ofiarą zarazy w wieku 27 lat, jeszcze zanim Siostry Miłosierdzia zostały prawnie uznane. Lambert Aux Couteaux – o którym Wincenty kiedyś powiedział, że “utrata tego człowieka jest jak wyrwanie mi jednego z oczu lub odcięcie jednego z ramion” i którego wysłał, aby założył wspólnotę Zgromadzenia Misji w Polsce – zmarł sługując w zarażonej Warszawie w 1653 Antoni Lucas – bardzo podziwiany nie tylko przez Wincentego, ale także przez innych ówczesnych założycieli wspólnot zakonnych – zmarł powodu zarazy w Genui w 1656 r.

Tragedie piętrzyły się w życiu Wincentego, zwłaszcza w latach 1650-tych. Często mówił o “wojnie, zarazie i głodzie” jako o plagach ubogich. Ponadto prześladowania miały miejsce w Algierze, Tunisie, Irlandii i na Hebrydach. Pierwszy męczennik Zgromadzenia Misji, Tadeusz Lye, seminarzysta, oddał swoje życie w Limerick w 1652 roku. Jego prześladowcy zmiażdżyli mu czaszkę oraz odcięli ręce i stopy w obecności jego matki. Kiedy w 1657 r., na wieść o śmierci trzech kapłanów w drodze na Madagaskar, Wincenty otrzymał wiadomość, że sześciu współbraci z domu w Genui uległo zarazie, określił się jako “przytłoczonego smutkiem” i dodał, że “nie mógł otrzymać większego ciosu, nie będąc przez niego całkowicie zmiażdżonym”.

W swoich listach i konferencjach Wincenty wspominał o zarazie ponad 300 razy. Wysyłał długie listy z praktycznymi radami dotyczącymi pomocy ofiarom zarazy do swojego przyjaciela, Alana de Solminihac, biskupa Cahors, oraz do superiorów w Genui i Rzymie. W swoich rozmowach opisał zarazę we Francji, Algierze, Tunisie, Polsce i całych Włoszech.

Rozmiary były przerażające. Sama Francja straciła prawie milion osób na skutek epidemii dżumy w latach 1628-31. W mniej więcej tym samym okresie we Włoszech zmarło 280 tysięcy osób. W 1654 roku zginęło 150 tysięcy mieszkańców Neapolu. W latach 1620-21 i 1654-57 w Algierze zmarło około 40 tysięcy osób.

Genua była jednym z najbardziej dotkniętych. Połowa mieszkańców miasta zginęła w 1657 roku. Długa lista członków Rodziny Wincentyńskiej, którzy stracili tam życie, jest poruszająca.

Jak można sobie wyobrazić, Siostry i Bractwa Miłosierdzia były na pierwszej linii frontu w służbie tym, których dotknęła zaraza (nie wspominając już o ich posłudze tym, których życie niemal jednocześnie zakłóciły wojna, głód i konflikty polityczne). Część tego, co Wincenty mówił swoim kapłanom, braciom i siostrom, a także świeckim kobietom i mężczyznom z bractw, ubarwiają warunki panujące w tamtych czasach oraz brak wiedzy medycznej i środków, którymi dysponujemy dzisiaj. Jednak wiele z tego, co powiedział i jak zareagował, jest bardzo aktualne, kiedy członkowie Rodziny Wincentyńskiej stawiają czoła COVID-19.

Pozwólcie, że wyróżnię cztery kwestie.

  1. Zmagając się z bolesnymi uczuciami, Wincenty pozostał przekonany, że bez względu na okoliczności, nigdy nie wolno nam porzucać Oni są naszą “naszą cząstką” w życiu, powiedział. Był stanowczy w mówieniu członkom swojej Rodziny, że nawet w bardzo trudnych okolicznościach, musimy być kreatywni w znajdowaniu sposobów, aby zająć się potrzebami cierpiących. Wincenty napisał do Alana de Solminihac: “Biedni ludzie z kraju dotknięci zarazą są zazwyczaj opuszczeni i brakuje im jedzenia. Będzie to działanie warte Waszej pobożności, Ekscelencjo, zapewnienie tego przez wysyłanie jałmużny do wszystkich tych miejsc. Dopilnuj, aby znalazła się w rękach dobrych proboszczów, którzy będą mieli chleb, wino i trochę mięsa przyniesione dla tych biednych ludzi, aby odebrali je w miejscach i w wyznaczonym dla nich czasie… lub dla jakiegoś dobrego świeckiego z parafii, który mógłby to zrobić. Zazwyczaj w każdym miejscu jest ktoś, kto jest w stanie dokonać tego aktu miłosierdzia, zwłaszcza jeśli nie musi mieć bezpośredniego kontaktu z zarazą”.
  2. W tych czasach kryzysu ewangeliczna interpretacja wydarzeń przez Wincentego szybko wysunęła się na pierwszy plan. W grudniu 1657 roku, myśląc o jedenastu członkach swojej Rodziny, którzy niedawno stracili życie, napisał: “Jest tak wielu misjonarzy, których mamy teraz w niebie. Nie ma co do tego wątpliwości, ponieważ wszyscy oddali swoje życie w imię miłości i nie ma większej miłości niż oddanie życia za bliźniego, tak jak powiedział i praktykował nasz Jeśli więc z jednej strony coś straciliśmy, to z drugiej strony coś zyskaliśmy, ponieważ Bóg z radością chwalił członków naszej Rodziny, ponieważ mamy dobry powód, by wierzyć, że prochy tych apostolskich mężczyzn i kobiet staną się nasieniem dużej liczby dobrych misjonarzy. Przynajmniej takie są modlitwy, o które proszę was, abyście ofiarowali Bogu”.
  3. Doradzając członkom swojej Rodziny, jak służyć podczas epidemii zarazy, Wincenty wybrał stanowisko pośrednie. Z jednej strony zachęcał ich, aby pozostali w pobliżu dotkniętych zarazą i nie opuszczali ich; a z drugiej strony zachęcał Rodzinę do przestrzegania nakazów, jakie zalecali przywódcy państwowi i kościelni. Powiedział Stefanowi Blatironowi, superiorowi w Genui, że “jedyną rzeczą, którą polecam wam najserdeczniej i najgoręcej, jest podjęcie wszelkich rozsądnych środków ostrożności, aby zachować wasze zdrowie “. Blatiron wielokrotnie podejmował ryzyko i zmarł na skutek zarazy w 1657 Wincenty napisał do Jana Martina, superiora w Turynie: “Obawiam się, że zrobiłeś sobie tylko krótki odpoczynek i tak szybko wróciłeś do pracy. W imię Pana naszego, proszę cię o umiar w tym, co robisz i o wszelką możliwą pomoc.” Martin żył i energicznie pełnił posługę do 1694 roku.
  4. Rozszerzył definicję męczennika o wszystkich, którzy dzielnie oddali życie za ubogich, a nigdy nie przestał ich wychwalać. Mówiąc o Siostrach Miłosierdzia, powiedział: “Święty Ojciec powiedział kiedyś, że każdy, kto oddaje się Bogu, aby służyć bliźnim i chętnie znosi wszystkie trudności, jakie mogą w tym uczestniczyć, jest męczennikiem. Czy męczennicy cierpieli bardziej niż te siostry (…), które oddają się Bogu (i), są niekiedy z chorymi, pełnymi infekcji i odleżyn, a często z trującymi płynami ustrojowymi; niekiedy z ubogimi dziećmi, dla których wszystko musi być uczynione; albo z biednymi skazańcami, obciążonym łańcuchami i cierpieniami (…) Są o wiele bardziej godni pochwały niż cokolwiek, co mógłbym wam powiedzieć. Nigdy nie widziałem czegoś Gdybyśmy zobaczyli miejsce, gdzie był męczennik, podeszlibyśmy do niego tylko z szacunkiem i pocałowali go z wielkim szacunkiem. Spójrzcie na nich jak na męczenników Jezusa Chrystusa, bo służą bliźnim z miłości do Niego.”

Dziś, kiedy zmagamy się z COVID-19, stawiamy czoła temu, co dla większości z nas jest kryzysem bez precedensu. Jak możemy sobie z tym poradzić w duchu św. Wincentego? Mogę zasugerować trzy rzeczy, z których wszystkie są już w jakiś sposób zrealizowane. Ty i twój zespół, a także członkowie wszystkich gałęzi naszej Rodziny, na pewno będziecie mogli je dalej rozwijać.

Ubodzy najbardziej cierpią w takich sytuacjach kryzysowych jak obecna. Często tracą pracę. Potrzebują mieszkania, jedzenia i innych niezbędnych usług. Nasza Rodzina ma długą tradycję, od czasów św. Wincentego do chwili obecnej, w dostarczaniu takich niezbędnych świadczeń. Można tylko podziwiać lekarzy, pielęgniarki, ratowników medycznych, odwiedzających domy i innych, którzy nadal posługują cierpiącym w tym czasie.

W tym okresie rynek akcji i inne wskaźniki ekonomiczne drastycznie spadły. Niektórzy biorą to za sygnał do ostrożności w dawaniu. Jednakże w takich czasach potrzeby ubogich są tym większe. Czy jako Rodzina możemy nadal być szczodrzy dla najbardziej potrzebujących?

Papież Franciszek i wielu innych przywódców religijnych zachęcają nas do modlitwy za ofiary i o zakończenie pandemii. Ksiądz Tomaž Mavrič napisał do nas niedawno z podobnym apelem z głębi serca. Napisano kilka pięknych modlitw, które są rozpowszechniane w sieci, jak ta Księdza Jean-Pierre’a Renouarda. Oprócz tego, chciałbym zaproponować tę prostą wskazówkę od św. Wincentego: “Sam Bóg mówi nam: “Krótka, żarliwa modlitwa przebija chmury” (Syr 35, 17). Te promienie miłości są bardzo miłe Bogu i dlatego polecane są przez świętych Ojców, którzy zdawali sobie sprawę z ich znaczenia. To jest to, do czego was zachęcam, moi siostry i bracia.”

Wraz z pojawieniem się koronaawirusa potrzeby bezdomnych stały się bardziej palące niż kiedykolwiek, a liczba ludzi, którzy znalaźli się na skraju bezdomności rośnie. Rozważając podobny moment w życiu Wincentego, który opisałem powyżej, jeden z głównych biografów świętego, Ksiądz José-María Román, napisał: “Rok 1657 był dla Wincentego rokiem złym… Niektórzy mogliby się pokusić o stwierdzenie, że Pan gromadził nieszczęścia nad Wincentym, aby sprawdzić jego zapał i jego cnotę. Ale pełen wigoru stary człowiek odważnie pokonywał te wszystkie przeciwności losu. I wciąż miał wystarczająco dużo zapału, by podejmować nowych przedsięwzięć.”

Jestem przekonany, że nasza międzynarodowa Rodzina, podobnie jak św. Wincenty, odważnie i twórczo podoła wyzwaniu, jakim jest koronawirus.

Robert P. Maloney CM

Zaproszenie na Rekolekcje Wielkopostne Rodziny Wincentyńskiej

Moi Drodzy tworzący Rodzinę Wincentyńską. Pierwszego stycznia rozpoczęliśmy nowy 2020 rok, ale już 1 grudnia 2019 r.,
w pierwszy dzień nowego roku liturgicznego, Kościół w Polsce rozpoczął realizację trzyletniego programu duszpasterskiego pod hasłem: „Eucharystia daje życie”. Pogłębioną refleksję o Eucharystii w życiu Rodziny Wincentyńskiej pragniemy podjąć podczas kolejnych Rekolekcji Wielkopostnych Rodziny Wincentyńskiej. 
W tym roku odbędą się w Domu Rekolekcyjnym Arka w Gródku nad Dunajcem (diec. tarnowska). Rozpoczęcie rekolekcji w piątek 13 marca o godzinie 15.00,
a zakończenie w niedzielę 15 marca w południe.

Podczas rekolekcji trzy konferencje wygłosi pani red. Joanna Bątkiewicz-Brożek autorka książki o ks. Dolindo Ruotolo, która kilka lata poświęciła na badaniu życia niezwykłego kapłana z Neapolu, a obecnie Sługi Bożego. W ramach pielgrzymki do niezwykłych miejsc zwiedzimy Stary Sącz z klasztorem sióstr klarysek, aby pomodlić się przy relikwiach św. Kingi.

Logistyka
Do dyspozycji mamy ok. 100 miejsc noclegowych w pokojach 2 i 3-osobowych – wszystkie z łazienkami. Całkowity koszt pobytu od osoby to 190 zł. 
Z czego 170 zł. nocleg i wyżywienie + 20 zł koszty organizacyjne.

Termin zgłoszenia do 28 lutego, ale im prędzej, tym lepiej, bo późniejsze zgłoszenie może mieć wpływ na standard zakwaterowania. Zgłoszenia proszę dokonać pocztą elektroniczną na adres: domrek@misjonarze.pl lub sms-em +48608241429. Pod tym numerem telefonu (moim) można uzyskać ewentualne inne informacje.

Więcej o ośrodku Arka można zdobyć na stronie: www.cfr-arka.pl

Program

Piątek 13 III
14.00 – 17.00 – Zakwaterowanie
15.00 – Koronka do Bożego Miłosierdzia – (Kaplica)
17.00 – Spotkanie organizacyjne – Przygotowanie liturgii
Różaniec – (Sala konferencyjna)
18.00 – kolacja
19.00 – Msza św. – Konferencja I (kaplica)
20.15 – Film –
21.00 – Apel Maryjny – Całonocne czuwanie (dla chętnych po 30 min)(Kaplica)

Sobota 14 III
7.30 – Godzinki do NMP – (Kaplica)
8.00 – Śniadanie
9.00 – Wyjazd do Starego Sącza
10.45 – Eucharystia – w sanktuarium św. Kingi
11.45 – 12.45 – Czas wolny
13.30– Obiad
15.00 – Droga krzyżowa z ks. Dolindo
17.00 – Konferencja II – P. Joanna Bątkiewicz-Brożek*
18.00 – Kolacja
19.30 – Różaniec z ks. Dolindo (Kaplica)
Konferencja III – P. Joanna Bątkiewicz-Brożek
21.00 – Apel Jasnogórski – zakończenie dnia

Niedziela 15 III
7.30 – Jutrznia – (Sala konferencyjna)
8.00 – Śniadanie
9.00 – Konferencja IV – P. Joanna Bątkiewicz-Brożek 
 10.45 – Przygotowanie liturgii (Kaplica)
11.00 – Msza św. z błogosławieństwem na zakończenie rekolekcji
12.00 – Obiad

*P. Joanna Bątkiewicz-Brożek – Autorka Biografii ks. Dolindo Ruotolo

Ze względów organizacyjnych program może ulec modyfikacji

Dom Samotnej Matki w Żaganiu

Sojusz Rodziny Wincentyńskiej na rzecz Bezdomnych powstał w 2017 r. w związku z 400 rocznicą narodzin charyzmatu. Jego celem jest zjednoczenie Rodziny Wincentyńskiej na całym świecie wokół działań dla zapewnienia praktycznej pomocy dla ok. 1,2 miliarda osób na świecie nie posiadających miejsca, które mogliby nazwać swoim domem.

Jednym z przykładów, w jakim można coś zmienić, jest Kampania 13 domów”. Stanowi ona nawiązanie do wydarzeń z 1643 r., kiedy król Ludwik XIII ofiarował św. Wincentemu a Paulo równowartość miliona dolarów. Wincenty wykorzystał te środki na budowę 13 małych domów, aby zapewnić opiekę porzuconym dzieciom. Utrzymania domów podjęły się Panie Miłosierdzia. Pracując razem z Rodziną Wincentyńską uratowały tysiące dzieci, które inaczej umarły by na ulicy.

Włączając się w projekt “Kampania 13 domów” Rodzina Wincentyńska w Polsce pragnie wyremontować Dom Samotnej Matki w Żaganiu.

Dom Samotnej Matki w Żaganiu mieści się w budynku, który po opuszczeniu przez wojsko radzieckie w 1991 r. został przekazany Stowarzyszeniu Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo. Schronienie znajdują tu matki z dziećmi potrzebujące domu i opieki. Do domu trafiają matki z dziećmi, które nie mogą liczyć na pomoc rodziny. Przybywają tu do momentu znalezienia im bezpiecznego mieszkania. Pobyt w tym domu jest dla nich często pierwszym krokiem do normalnego życia i lepszej przyszłości.

Dom Samotnej Matki to osiem umeblowanych pokoi bez łazienek. Łazienki znajdują się w piwnicach budynku. Tam też mieści się ogólnodostępna kuchnia, jadalnia i magazyn. Całe wyposażenie domu pochodzi od indywidualnych darczyńców.

Nieremontowany dom jest obecnie w bardzo złym stanie. Zniszczona, stara dachówka, dziurawe rynny, zacieki na sufitach. Podobnie elewacja odpadająca od muru odsłania zawilgocone ściany.

Naszą inicjatywę można wesprzeć przez dowolną wpłatę na konto:

PKO BP 33 1020 2906 0000 1702 0129 7597
z dopiskiem “Dom Samotnej Matki”

Korzystając z tej witryny, zgadzasz się zaakceptować naszą Politykę Prywatności i Politykę Cookies
Translate »