Święcenia prezbiteratu i diakonatu 2020 r.

Z radością pragniemy poinformować, że w sobotę, 23 maja br., podczas mszy świętej o godz. 12.00, ks. biskup Damian Muskus udzielił w naszym kościele seminaryjnym na Stradomiu święceń prezbiteratu i diakonatu. Ze względu na stan epidemii w uroczystości  uczestniczyli jedynie domownicy stradomscy oraz najbliższa rodzina przyjmujących święcenia.

Kandydatów do święceń polecamy Waszym modlitwom.

Odsłonięcie tablicy poświęconej braciom Wendelinowi i Leonowi Świerczkom

11 maja 2019 r. w Żytnej, w ramach Wielkanocnego Dnia Skupienia organistów archidiecezji katowickiej, została odsłonięta tablica poświęcona braciom Wendelinowi i Leonowi Świerczkom, księżom ze Zgromadzenia Misji. Okolicznościowy wykład pt.: Wendelin (1888-1974) i Leon (1900-1980) Świerczek – misjonarze i muzycy z Żytnej wygłosił ks. dr Wojciech Kałamarz CM.

Śp. Ks. Jan Kowalik CM (1932-2019)

Dnia 4 maja 2019 r. w Domu Zgromadzenia Księży Misjonarzy w Krakowie na Kleparzu w wieku 87 lat, powołania 70, kapłaństwa 63, zmarł śp. ks. mgr Jan Kowalik CM. Urodził się 12 lutego 1932 r. w podkrakowskiej wsi Liszki w licznej rodzinie (miał sześcioro rodzeństwa). Po ukończeniu szkoły podstawowej uczył się w Niższym Seminarium Księży Misjonarzy w Krakowie. Dnia 7 października 1949 r. został przyjęty do Zgromadzenia Księży Misjonarzy. W latach 1951-1956 studiował w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy w Krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał dnia 24 czerwca 1956 r. w kościele seminaryjnym na Stradomiu w Krakowie z rąk ks. bpa Stanisława Rosponda, biskupa pomocniczego archidiecezji krakowskiej.

Jego 63-letnia posługa kapłańska obejmowała duszpasterstwo parafialne z równoczesnym prowadzeniem misji i rekolekcji w kraju jak również wśród Polonii na terenie Francji i Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Dlatego zaraz po święceniach kapłańskich przełożeni skierowali go do posługi rekolekcyjnej (1956-1964 Kraków-Stradom; 1967-1970 Kraków-Kleparz). W ciągu długoletniego życia przeprowadził ponad 800 serii rekolekcji i misji. Swoje doświadczenia misyjne wykorzystał podczas pisania pracy magisterskiej z zakresu homiletyki obronionej na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie.

Przez 12 lat był katechetą w trzech parafiach: w Sanktuarium Matki Bożej w Odporyszowie (1964-1965), w parafii św. Anny we Wrocławiu na Oporowie (1965-1967), w parafii Matki Bożej z Lourdes w Krakowie (1970-1976).

Przełożeni dostrzegając jego umiejętności organizacyjne powierzyli mu budowę dwóch kościołów na terenie archidiecezji krakowskiej. W 1976 r. został mianowany proboszczem Parafii Matki Bożej Objawiającej Cudowny Medalik w Zakopanem-Olczy. Od lat dwudziestych XX wieku posiadała ona jedynie dużą kaplicę urządzoną w części domu Zgromadzenia, zaś kolejnym proboszczom nie udało się wybudować odpowiedniej świątyni, także ze względu na przeszkody stawiane przez komunistyczne władze po II wojnie światowej. Ks. Jan Kowalik CM pełniąc urząd proboszcza i przełożonego wspólnoty w latach 1976-1990 wybudował monumentalny kościół przy znacznym udziale miejscowych parafian oraz przy wsparciu finansowym środowisk polonijnych w Stanach Zjednoczonych i Francji. Przy nowej okazałej świątyni powstał także Dom Misyjny przeznaczony na rekolekcje oraz wypoczynek dla duchownych i świeckich. Uporządkował i powiększył cmentarz parafialny oraz zbudował nową kaplicę cmentarną. Zadbał o odnowienie ponad 20 kapliczek przydrożnych. Wyremontował należącą wówczas do parafii olczańskiej znaną drewnianą kaplicę pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa na Jaszczurówce, zaprojektowaną przez Stanisława Witkiewicza. Zadbał także o inne inwestycje dla mieszkańców parafii: remont remizy Ochotniczej Straży Pożarnej i budynku Gminnej Spółdzielni, podmurowanie przystanków komunikacji miejskiej, a przy pomocy funduszy z miasta, wybudował 3- kilometrową drogę asfaltową z Olczy na Cyhrlę.

We wszystkich placówkach parafialnych w których posługiwał ks. Jan Kowalik CM, z wielkim sercem umiejętnie zachęcając wiernych, organizował i prowadził grupy parafialne m.in. Żywy Różaniec, krucjatki (grupa maryjna dziewcząt), ministranci. W Zakopanem-Olczy przy pomocy pana Franciszka Bachledy Księdzulorza założył Parafialny Regionalny Zespół „Giewont”, dzięki któremu udało się ożywić zanikające zwyczaje i tradycje góralskiego śpiewu i tańca. To on zachęcił młode pary, aby ślub kościelny brały w strojach regionalnych.

Po rocznym pobycie w Domu Centralnym polskiej prowincji w Krakowie na Stradomiu (1990-1991) powierzono mu budowę kolejnego kościoła – pw. bł. Anieli Salawy w Krakowie. Zamieszkał w domu Zgromadzenia przy parafii Matki Bożej z Lourdes w Krakowie (1991-1996), a następnie przeniósł się do nowopowstałego domu przy kościele (1996-2015) jako budowniczy, superior wspólnoty, a po erygowaniu nowej parafii jako pierwszy jej proboszcz (1996-2001). Po zakończeniu urzędu proboszcza, pozostał w parafii jako duszpasterz, pełniąc równocześnie rozmaite urzędy w domu Zgromadzenia.

W ostatnich latach postępującej choroby zamieszkał w Domu Zgromadzenia na Kleparzu w Krakowie i tam zmarł otoczony do końca troskliwą opieką.

Pogrzeb śp. ks. Jana Kowalika CM odbędzie się 9 maja 2019 r. Msza św. pogrzebowa zostanie odprawiona w kościele parafialnym pw. bł. Anieli Salawy w Krakowie. Trumna z jego ciałem złożona zostanie w grobowcu Zgromadzenia na cmentarzu Rakowickim.
Ks. Stanisław Rospond CM

Brat Ludwik Muzalewski

Ukazała się publikacja nakładem Instytutu Pamięci Narodowej autorstwa p. Witolda Konopki pt: “Brat Ludwik Muzalewski (1883-1944) – życie, posługa, męczeństwo”. Publikacja opisuje życie brata Ludwika Muzalewskiego 1883-1944 r. członka Zgromadzenia Księży Misjonarzy. Autor w sposób szczegółowy przedstawił jego losy na tle kolejnych epok (okres zaborów, I wojna światowa, dwudziestolecie międzywojenne, II wojna światowa), ukazując wpływ tzw. wielkiej polityki na losy głównego bohatera. Martyrologia duchowieństwa polskiego w czasie II wojny światowej stała się dla autora przyczynkiem do wnikliwych badań na temat osób duchownych, które stały się ofiarami konfliktu zbrojnego.

Ludwik Muzalewski urodził się 22 sierpnia 1883 r. w Krajęcinie, w parafii Lisewo należącej do diecezji chełmińskiej. Pierwsze nauki pobierał w Pniewitem i Grudziądzu. W 1902 r. wstąpił do Zgromadzenia Księży Misjonarzy w Krakowie na Stradomiu, a dwa Iata później ukończył nowicjat, zostając bratem zakonnym. Przez następne lata posługiwał min. w Krakowie i we Lwowie. Podczas I wojny światowej przebywał w Czernej pod Krakowem oraz był kilkakrotnie wcielany do armii pruskiej i wysyłany do Kostrzyna nad Odrą, Raciborza i Gdańska. Lata 1920‐1931 spędził na misjach w Kurytybie w Brazylii, a po powrocie do Polski posługiwał w Krakowie, we Lwowie, w Warszawie i Bydgoszczy. Na początku września 1939 r. został aresztowany w Bydgoszczy i osadzony w tamtejszych koszarach artyleryjskich. Uczestniczył w masowych egzekucjach na Starym Rynku w Bydgoszczy 9 września 1939 r. Po 52 dniach aresztu wrócił do Warszawy, gdzie w lutym 1944 r., po przeszukaniu przez gestapo warszawskiego domu zgromadzenia, został osadzony na Pawiaku, a następnie wywieziony do obozu koncentracyjnego Gross-Rosen i filii tegoż obozu na terenie dzisiejszych Czech‐Reichenau. Tam zmarł 18 kwietnia 1944 r. Jego ciało spopielono 25 kwietnia w cywilnym krematorium w Libercu.
,,W obozie był człowiekiem wielkiego patriotyzmu i wielkiego oddania Bogu”. Takimi słowami opisał br. Ludwika Jan Kosiński w liście do Akademii Teologii Katolickiej z 9 maja 1984 r. List ten został napisany w związku z badaniami nad losami wojennymi br. Ludwika, jakie prowadziła jego rodzina, i zaangażowaniem się w tę sprawę Kosińskiego jako współwięźnia obozów Gross-Rosen i Reichenau.

Więcej na stronie ipn.gov.pl oraz księgarni internetowej ipn.poczytaj.pl

Sł. Boży Brat Władysław Prinz CM (1909-1937)

Brat Władysław Prinz [Prynz] urodził się 27 czerwca 1909 r. w Lipinkach Szlacheckich na Pomorzu. W 1928 r. zgłosił się do Zgromadzenia Księży Misjonarzy jako kandydat na brata. Dnia 2 lutego 1929 r. został przyjęty do zgromadzenia. Śluby święte złożył 11 lutego 1931 r. Od czerwca 1931 r. do marca 1932 r. pracował w Pabianicach jako ogrodnik. Odczuwając powołanie misyjne zgłosił się na misje do Chin. Wiosną 1932 r. wyjechał do Chin. Dnia 11 czerwca dotarł do Szanghaju i 7 lipca do Wenchow, gdzie pracowali polscy misjonarze. Wraz z siostrami miłosierdzia podjął posługę przy chorych w szpitalu. Szybko opanował podstawy języka chińskiego, usługiwał chorym. Kiedy do Wenchow przyjechał ks. Wacław Szuniewicz, specjalista z dziedziny okulistyki, pomagał mu w pracy lekarskiej.

Przez cały okres pobytu pracował pożytecznie dla misji. Wyrabiał różańce, zajmował się introligatorstwem, wyrabiał piwo i wino mszalne. Ponieważ często zapadał na malarię, przełożeni przenieśli go do północnej prowincji Chin, do diecezji Shunteh, powierzonej polskim misjonarzom. Ówczesny prefekt apostolski ks. Ignacy Krause (wywodzący się ze Zgromadzenia Misji) wysłał go do Chengtingfu, do ks. bpa Schravena (także lazarysty), by tam w misji nauczył się zakładać winnice i produkować wino na potrzeby misji. Pobyt jego w Chengtingfu przypada na początek wojny japońsko-chińskiej.

W nocy z 8 na 9 października 1936 r. na misję napadli żołnierze japońscy, wyprowadzili z misji bpa Fransa Schravena, 5 księży i 2 braci, m.in. także brata Władysława. W październiku 1937 r. uchodźcy znaleźli schronienie na terenie rezydencji wikariusza apostolskiego. Jednego dnia do rezydencji przyszli japończycy i zażądali wydania im 200 dziecząt i kobiet spośród blisko 5000 uchodźców przebywających w siedzibie biskupa. Według zeznań świadków bp. Schraven odpowiedział żołnierzom „Jeśli chcecie możecie mnie zabić, ale nigdy nie otrzymacie tego po co przyszliście”. Żołnierze odeszli. Kobiety miały być wykorzystane jako tzw. „pocieszycielki”, czyli zmuszone do prostytucji w wojskowych domach publicznych.

Podczas zakończenia procesu diecezjalnego bp Frans Wiertz powiedział: Biskup Schraven pokazuje nam, że na szczęście zawsze byli w Kościele ludzie, którzy znajdowali się po stronie dobra, którzy potępiali nadużycia, a nawet jeżeli było to potrzebne, oddawali swoje życie. W osobie biskupa Schravena mamy przykład kogoś, kto radykalnie stanął w obronie dziewcząt i kobiet przed przemocą seksualną. Jako Kościołowi nie wolno nam zawieść, ale wspierać jak tylko jest to w naszej mocy podobnie czyniące osoby i inicjatywy. Jesteśmy to winni Świętemu Imieniu Jezusa. Mam nadzieję, że już wkrótce będziemy mogli wzywać wstawiennictwa błogosławionego biskupa Schravena, który naśladując Jezusa oddał swoje życie walcząc wykorzystaniem ludzi”.

Według przekazanych relacji zastrzelono ich z rewolweru i spalono, według innych zaś przeszyto bagnetem i spalono. Prochy tragicznie zmarłych ustawiono w katedrze w Chengtingfu i umieszczono tablicę pamiątkową z napisem: In memoriam Victimarum die 9 Octobris mortuorum. Vitam posuerunt pro ovibus suis. A Deo mercedem receperunt.

Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP – 8 grudnia

8 grudnia przypada uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. W kościele seminaryjnym na koncelebrowanej Mszy św. o godz. 19:00 której przewodniczył Ks. Wizytator Kryspin Banko CM, kandydaci do Zgromadzenia Księży Misjonarzy przeżywali swój dzień powołania, jedenastu seminarzystów (Nikolas, Piotr, Patryk, Adam, Arkadiusz, Wojciech, Jakub, Łukasz, Andrzej, Kamil, Krzysztof), który deklarują swoją wolę poświęcenia się pracy w Zgromadzeniu Księży Misjonarzy dla zbawienia ubogich. Kleryk z piątego roku Jarosław Wojewódka złożył Śluby Święte, poświęcając siebie na całe życie w Zgromadzeniu dla głoszenia Ewangelii ubogim. By urzeczywistnić to powołanie złożył Śluby wytrwania w Zgromadzeniu, posłuszeństwa, ubóstwa oraz czystości. Św. Wincenty był przekonany, że ci, których Bóg powołuje do Zgromadzenia, starają się czynić wszystko, co podoba się Bogu. Oddają się całkowicie Bogu. Dochowują Mu wierności w pracy nad nabywaniem cnót. “Evangelizare pauperibus misit me” w ten sposób misjonarze trwają w stanie naszego Pana i apostołów, rezygnują ze wszystkiego, aby pracować dla nawracania i zbawienia dusz, aby kontynuować posłannictwo Bożego Syna.

Vincentiana – Przegląd piosenki religijnej

W dniach 29.04 – 01.05.2017 r. odbędzie się 32 Vincentiana – Przegląd piosenki religijnej organizowanej przez kleryków seminarium Księży Misjonarzy w Krakowie. Hasłem tegorocznej Vincentiany jest fragment Pierwszego Listu św. Jana: “Uwierzyliśmy miłości (1 J 4,16)”. O miłości. O wierze. Człowiek, który kocha – wierzy, ufa temu, kogo kocha. Kochasz Boga? Jeżeli tak, to ufasz mu, wierzysz w Jego doskonały zamysł względem ciebie. On cię pierwszy pokochał, a ty na Jego wielką miłość odpowiadasz. Każdego dnia, w każdej chwili. On czeka na twoją odpowiedź. On czeka na twoją wiarę.

Każda edycja festiwalu to okazja do spotkania młodych z całej Polski. Przyjeżdżają, by pobyć ze sobą przez te kilka dni. Razem. Wspólnie. Słuchają zaproszonych gości, dzielą się swoimi pomysłami, nawiązują przyjaźnie. I tak już od 1984 roku. Czyli od pierwszej edycji naszego festiwalu. Dostrzegalny znak wiosny Kościoła, czyli czego? Młodych, którzy nie wstydzą się swojej wiary. Dlatego punktem centralnym każdego dnia jest wspólna Eucharystia. Nasz festiwal to święto radości, która płynie z dzielenia się największym skarbem, jaki posiadamy – miłością. Nasz przegląd ma charakter konkursu artystycznego. Młode zespoły i soliści prezentują swoje walory, które ocenia profesjonalne jury. Festiwal to też czas warsztatów muzycznych oraz szansa na rozwinięcie swoich talentów. A kto wie, może dla kogoś to początek wielkiej muzycznej kariery?

„Vincentiana” jest przeglądem piosenki religijnej organizowanym przez kleryków Zgromadzenia Misji. Już od blisko 30 lat na Vincentianie gromadzą się setki ludzi, którzy poprzez muzykę i śpiew chcą uwielbiać Boga. Pomysłodawcą tego przeglądu i zarazem jej pierwszym organizatorem był ks. Jarosław Lawrenz. W pierwszym przeglądzie wzięli udział jedynie klerycy misjonarskiego seminarium. Drugi odbył się w 1986 r., a jego najbardziej prężnym organizatorem był kl. Andrzej Augustyński, który wraz z pozostałymi alumnami rozwinął formułę konkursu. Pojawiły się plakaty, informatory, programy, identyfikatory, plakietki. Na scenie oprócz kleryków wystąpiły zespoły z parafii w Krakowie, Tarnowie i w Zakopanem-Olczy.

W kolejnych latach formuła przeglądu była bardziej udoskonalana. W 1987 r. Vincentiana trwała już 2 dni, a piosenka wincentyńska zataczała coraz szersze kręgi. Od 1995 roku w ramach przeglądu odbywają się konsultacje – warsztaty. A na scenie zaczęły pojawiać się znane zespoły, m.in: Pod Budą, Stare Dobre Małżeństwo, Antonina Krzysztoń, Skaldowie, Perfect, TGD, Arka Noego, 2TM 2,3, Mate.O, Full Power Spirit, Bethel, Siewcy Lednicy. Vincentiana ma już ponad 30 lat i wciąż się rozwija.

Od kilku lat Vincentiana odbywa się w Centrum Edukacyjnym „Radosna Nowina 2000” w Piekarach koło Krakowa, a uczestniczy w niej co roku około pięciuset młodych ludzi. Więcej na stronie Vincentiana oraz Facebook

I Niedziela Wielkiego Postu – Śluby Święte

Fotomain05W I Niedzielę Wielkiego Postu na mszy św. której przewodniczył Wizytator Polskiej Prowincji ks. Kryspin Banko CM, czterech naszych seminarzystów z VI roku złożyło Śluby Święte. Są to kl. Paweł Kliszczak CM, kl. Jan Pracki CM, kl. Jerzy Rutkowski CM i kl. Mateusz Stopa CM. Każdy Misjonarz składa Śluby Święte, ubóstwa, czystości, posłuszeństwa i wytrwania w Zgromadzeniu aż do śmierci, aby przez całe życie poświęcić się pracy dla zbawienia ubogich – „Evangelizare Pauperibus Misit Me”, posłał mnie Pan, abym głosił dobrą nowinę wszystkim narodom. Ksiądz Wizytator udzielił także posług akolitatu klerykom Maciejowi Cepielikowi i Grzegorzowi Duchnikowi. W czasie tego obrzędu na znak dopuszczenia do służby Eucharystii kandydat otrzymuje z rąk celebransa patenę z chlebem albo kielich z winem. Ustanowieniu towarzyszy modlitwa, a także pouczenie: “Przyjmij naczynie z chlebem do sprawowania Eucharystii i tak postępuj, abyś mógł godnie służyć Kościołowi przy stole Pańskim”. Udzielił także klerykowi Jarosławowi Wojewódka, posługę lektoratu. Lektor musi mieć odpowiednie przygotowanie. Czyta Słowo Boże i przygotowuje innych do pełnienia tej funkcji. Poza mszą świętą może, w imieniu Kościoła: przewodniczyć nabożeństwom (np. różaniec, gorzkie żale, majowe, czerwcowe, itp.), i błogosławić pokarmy w Wielką Sobotę.

Read More

8 grudnia-Niepokalane Poczęcie NMP

Bp06W dniu 8 grudnia w kościele obchodziliśmy Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP. W tym dniu Ojciec Święty Franciszek rozpoczął nowy Rok Liturgiczny 2015/2016 który jest ROKIEM MIŁOSIERDZIA BOŻEGOPapież Fanciszek oznajmił to 14 marca 2015 r. mówiąc: “Drodzy bracia i siostry. Często myślałem o tym, jak Kościół może uczynić jeszcze bardziej oczywistym swe posłannictwo bycia świadkiem miłosierdzia. Jest to droga, która rozpoczyna się od nawrócenia duchowego. I dlatego postanowiłem ogłosić Jubileusz Nadzwyczajny, którego ośrodkiem będzie miłosierdzie Boże”.

Read More

Korzystając z tej witryny, zgadzasz się zaakceptować naszą Politykę Prywatności i Politykę Cookies
Translate »