Category Święci i Błogosławieni

200. rocznica męczeńskiej śmierci św. Franciszka Regis Cleta

W tym roku przypada 200. rocznica jego męczeńskiej śmierci. Św. Franciszek Regis Clet CM został zamordowany 18 lutego 1820 r.
w miejscowości Wuchang(*), obecnie jest to dzielnica miasta Wuhan.

Urodził się w rodzinie Cezarego i Klaudii z d. Bourquy 19 sierpnia 1748 r. w Grenoble (Francja). Był dziesiątym wśród piętnaściorga dzieci. Żył w środowisku głęboko religijnym. Jego siostra Anna wstąpiła do karmelitanek, brat Franciszek do kartuzów. Karmelitanką była też jego ciotka, a kuzyn augustianinem.

Franciszek Regis w 1769 r. wstąpił do Zgromadzenia Misji. Studiom filozofii i teologii oddawał się z takim zapałem, że nazywano go „żywą biblioteką”. Po święceniach kapłańskich w 1773 r. skierowano go do seminarium w Annecy; był cenionym wykładowcą teologii moralnej. W 1788 r. uczestniczył w konwencie generalnym zgromadzenia, po zakończeniu, którego zatrzymano go w Paryżu dla pełnienia funkcji dyrektora Seminarium Internum (nowicjatu). Tutaj 13 lipca 1789 r. przeżył dramatyczne wydarzenia związane z napadem wzburzonego tłumu na dom misjonarzy. Od dawna marzył o głoszeniu Ewangelii w Chinach. Gdy tylko pojawiła się taka możliwość 10 kwietnia 1791 r. wyruszył w podróż i po pół roku dotarł do Macao. Przez kilka miesięcy poznawał miejscowe zwyczaje i tradycje oraz trudny język chiński, po czym częściowo łodzią, a w większości pieszo wędrował około ośmiuset kilometrów do Nanc’hang, stolicy prowincji Kiangsi, gdzie miał zastąpić uwięzionego jezuitę francuskiego.

Read More

Fryderyk Ozanam

W historii katolickiego ruchu społecznego i kulturalnego we Francji, ważną rolę odgrywał Fryderyk Ozanam. Działalność jego wyrosła na specyficznym gruncie, na gruncie Francji epoki Ludwika Filipa, rewolucji lutowej oraz początku rządów Napoleona III. Ozanam był dobrym znawcą swych czasów, które na ogół oceniał słusznie. Odegrał wielką rolę w odrodzeniu Kościoła w XIX wieku i zajął wybitne stanowisko wśród największych katolików tamtejszej epoki: Chateaubriand‘a, Montalambert‘a i Lacordaire‘a. Jego działalność literacka wiąże się w pewnym sensie z nurtem krytycznym, reprezentowanym w piśmiennictwie francuskim przez Balzaka.

Rola Ozanama to rola pioniera i prekursora szczerego chrześcijaństwa w świecie. Głosił hasła walki z nadużyciami burżuazji, rozwijał akcję charytatywną zachęcając młodzież do pracy w Konferencjach św. Wincentego a Paulo. Jednakże i tu zdawał sobie sprawę, że miłosierdzie indywidualne nie rozwiąże sprawy społecznej. Uważał to jedynie za wstęp do dalszej działalności, za minimum, które było możliwe do zrealizowania w ówczesnych warunkach. Akcja charytatywna była więc w rozumieniu Ozanama koniecznym wstępem do zasadniczej reformy stosunków społecznych. Opatrzność Boża powołała Ozanama, prawdziwego apostoła miłosierdzia, aby wkrótce został wyniesiony na ołtarze.

Fryderyk Ozanam wraz z innymi założycielami Konferencji Stowarzyszenia Św. Wincentego a Paulo (SSVP) należał do grupy studentów katolickich na Sorbonie, która dała początek tej inicjatywie, do której odnoszono się z prawdziwym entuzjazmem. Główną zasadą, poniekąd osią ich poszukiwań i refleksji było przekonanie, że ekonomia powinna się liczyć z ludźmi. Kiedy w 1830 r. wybuchła rewolucja, jeden z założycieli Konferencji, Fryderyk Ozanam miał zaledwie 17 lat, żarliwą wiarę i był otwarty na nowe idee. Przekonywał, że za każdą cenę trzeba uniknąć walki klas. Do przeprowadzenia koniecznych zmian należy użyć miłości i wiary, a nie środków politycznych. W 1831 r. Journal des débats, traktował klasę robotniczą jako barbarzyńców i wrogów. Ozanam oskarżał właścicieli kapitału o pogardę dla godności ludzkiej, wyzysk i upodobnienie robotnika do maszyny, o niewolnictwo, wykorzystywanie nędzy do upowszechniania rozpusty, o zepsucie obyczajów, demaskował brutalność ekonomistów i przedsiębiorców.

Niewielka grupa studentów katolickich, kolegów Ozanama na Sorbonie, skupiła się wokół niego. Byli wśród nich Jules Devaux, Francois Lallier, Auguste Le Taillandier i Paul Lamache, zatem wszyscy przyszli członkowie pierwszej Konferencji. Ponieważ chcieli prowadzić zdecydowaną polemikę ze studentami niewierzącymi, Lamache, Ozanam i Lallier zdecydowali się na przygotowywanie dyskusji w grupie, aby razem dobierać i szlifować argumenty. Fryderyk Ozanam był więc doskonale przygotowany do polemiki. Jednak po publikacji deklaracji, szerokiej debacie, ujawnieniu przekonań, każda strona pozostała przy swoich racjach. Le Taillandier był pierwszym spośród założycieli Stowarzyszenia, który chcąc podeprzeć moralnie swych przyjaciół mówił: Zrzeszenie miłosierdzia, które skupiało by grupę katolików miałoby podwójną zasługę: podtrzymywałoby w nich ducha wiary, a także sprawiłoby, że ich koledzy, obojętni religijnie, mogliby widzieć trwałą i dobroczynną żywotność chrześcijaństwa. Wszyscy byli zgodni z twierdzeniem Ozanama, że nie tyle należy o miłosierdziu rozprawiać, ile trzeba je podjąć i spieszyć z pomocą biednym.

Ozanam nie tylko zajmuje wybitne miejsce w historii katolicyzmu francuskiego, lecz również stanowi ciekawą pozycję w rozwoju nauki i kultury francuskiej doby romantycznej. Człowiek o wysokich zaletach charakteru, o nieprzeciętnej inteligencji, posiadał bardzo szerokie zainteresowania zwłaszcza kulturą i literaturą. Miał wybitne poczucie piękna i duży zakres wiadomości z historii sztuki, o czym świadczą liczne uwagi o zabytkach sztuki i ich twórcach. Odznaczał się również zrozumieniem piękna krajobrazu włoskiego, szwajcarskiego i innych krajów, jak i wrażliwością na swoisty urok prowincji francuskiej.

Jako katolik łączył posłuszeństwo wobec Kościoła z niezależnością sądów w dziedzinie spraw doczesnych zarówno naukowych, jak i politycznych. Kościół w jego rozumieniu powinien być między innymi czynnikiem wszechstronnego postępu. Ozanam w swych naukowych pracach oraz artykułach publicystycznych wykazywał, jak Kościół przyczynił się skutecznie do rozwoju cywilizacji antycznej i średniowiecznej. Popierał postęp w dziedzinie społecznej, kulturalnej, moralnej i gospodarczej.

Gdy chodzi o czasy nowożytne, Ozanam rozumiał, że zmieniły się warunki, że czasy są dla Kościoła trudniejsze niż w średniowieczu. Uważał, że Kościół powinien znaleść wspólny język z ludźmi XIX wieku i temu zadaniu poświęcił lwią część działalności społecznej, a także pedagogicznej i literackiej. Zdawał sobie sprawę, że wiek XIX jest wiekiem przełomowym w dziejach ludzkości. Twierdził, że rozwój katolicyzmu i jego oddziaływanie na ludzi, będzie zależał w dużym stopniu od przystosowania się do potrzeb i mentalności człowieka wspólczesnego. Od tego zależy dalszy rozwój dziejów.

Ozanam związany był z liberalnym katolicyzmem francuskim, ale w wielu sprawach różnił się od niego, zachowując własną linię postępowania, okazując wiele oryginalności i śmiałości poglądów.

Jego gorącym pragnieniem było oderwanie katolicyzmu od niebezpiecznych i szkodliwych związków z siłami, które bezpowrotnie straciły sens istnienia, z siłami przeciwstawiającymi się nowym tendencjom społecznym i politycznym. Widział on szkodliwość angażowania się Kościoła w walkę o przywrócenie wpływów feudalizmu i sprzymierzonej z nim dynastii Bourbonów.

Mimo wielu trudności, Ozanam nigdy nie wątpił w słuszność reprezentowanych przez siebie poglądów i nigdy od nich nie odstąpił. Dlatego osobą Ozanama nie przestały interesowaś się pokolenia żyjące po nim, o czym świadczą liczne prace na temat jego działalności i osiągnięć. Pozostaną zawsze aktualne myśli Ozanama zawarte w liście:

“ Sprawa, która dzieli ludzi naszych czasów, nie jest sprawą polityczną, ale społeczną… Jest wiele osób, które posiadają dużo i pragną posiadać jeszcze więcej… Przygotowuje się walka pomiędzy tymi dwoma klasami: z jednej strony moc zła, z drugiej moc rozpaczy. Trzeba nam się spieszyć, jeżeli nie po to, aby zapobiec walce, to aby zmniejszyć szok” (Ozanam, 13 listopada 1836).

Zasługą jego jest i pozostanie zrozumienie sensu młosierdzia w duchu św. Wincentego a Paulo, które szeroko zaowocowało w świecie. Obecnie Konferencje Wincentyńskie liczą około 850 tysięcy członków w 130 krajach. W Stanach Zjednoczonych, gdzie skupiają około 64 tys. osób, przeznaczono 100 mln USD na pomoc dla potrzebujących.

Fryderyk Ozanam został ogłoszony błogosławionym przez Jana Pawła II w sierpniu 1997 roku w Paryżu. Ceremonia ta, pierwsza tego typu w stolicy Francji, odbyła się podczas wizyty Ojca Świętego we Francji z okazji XII Światowego Dnia Młodych w dniu 22 sierpnia.

Dla setek tysięcy młodzieży z całego świata i katolików świeckich ten francuski działacz, profesor Sorbony, pozostanie wzorem w ich działaniach apostolskich. Ostatnie jego słowa brzmią jak testament:

“Chciałem poświęcić moje życie na służbę wiary, lecz uważam się za sługę nieużytecznego, jako robotnik z ostatniej chwili, którego Mistrz przyjmuje jedynie poprzez miłosierdzie. Wydaje mi się, że moje dni były dobrze wypełnione i jeśli, pomimo że mało jest w tym mojej zasługi, udało mi się zgromadzić wokół mojego krzesła liczną młodzież, to po to, by ukazać mojemu audytorium zasady wiary chrześcijańskiej i nauczyć szacunku do tego, czym pogardzają: Kościoła, papiestwa, kleru.

10 rocznica Beatyfikacji s. Marty Wieckiej

Z okazji 10 rocznicy beatyfikacji Marty Wieckiej zaplanowano w jej rodzinnych stronach szereg wydarzeń… Harmonogram uroczystości umieszczono na załączonym plakacie. Obchody centralne zaplanowane są na 2 czerwca 2018 o godz. 12.30 w Nowym Wiecu.

Szczególne zaproszenie do modlitwy za przyczyną naszej błogosławionej skierowane jest do pracowników służby zdrowia, ale także chorych, niepełnosprawnych i ich opiekunów.

Read More

Uroczystość św. Ludwiki de Marillac

W dniu dzisiejszym obchodzimy uroczystość św. Ludwiki de Marillac współzałożycielki Sióstr Miłosierdzia. W swoim testamencie duchowym zalecała siostrom miłosierdzia: Miejcie wielkie staranie o ubogich, a przede wszystkim żyjcie wspólnie w wielkim zjednoczeniu i serdeczności kochając się wzajemnie, aby naśladować życie naszego Pana. Brzmi to jak echo zaleceń przekazywanych w konferencjach i listach: Służcie naszym drogim panom i mistrzom z wielkim szacunkiem i serdecznością, w nich bowiem służycie samemu Bogu. Bądźcie całkowicie oddane waszym ubogim, bo oni są umiłowanymi dziećmi Boga. Służcie im z pokorą i z nabożeństwem. 

Read More

Św. Katarzyna Labouré

Plakat27 listopada obchodziliśmy Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej od Cudownego Medalika która objawiła się św. Katarzynie Labouré w kaplicy Sióstr Miłosierdzia przy rue du Bac w Paryżu. Św. Katarzyna Labouré urodziła się 2 maja 1806 r. w Fains-les-Moutiers. Do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia wstąpiła 21 kwietnia 1830 r. W tym samym roku NMP objawiła jej Cudowny Medalik. Całe życie w Zgromadzeniu poświęciła służbie ubogim. Zmarła 31 grudnia 1876 r. w Paryżu. Do grona błogosławionych zaliczona 28 maja 1933 r. a do świętych 27 lipca 1947 r.

Bł. Męczennicy Hiszpańscy XX wieku

eucaristia_17-620x409W dniu 6 listopada wspominamy bł. Męczenników Hiszpańskich XX wieku z Rodziny Wincentyńskiej: 27 Sióstr Miłosierdzia, 11 księży i 3 braci ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy oraz 1 osoba świecka, członkini Córek Maryi od Cudownego Medalika. Zostali oni beatyfikowani w niedzielę 13 października 2013 r. w Tarragonie w Hiszpanii, wśród grupy 522 męczenników, mężczyzn i kobiet, którzy dali świadectwo wiary w XX wieku. Ci nowi błogosławieni pochodzili z różnych diecezji na terenie Hiszpanii i z różnych Zgromadzeń.

Nowi Błogosławieni z Rodziny Wincentyńskiej

PlakatW niedzielę 13 października w “Roku wiary” w Tarragona w Hiszpanii, zostało beatyfikowanych 522 męczenników, mężczyzn i kobiet którzy dali świadectwo wiary w XX wieku. Ci nowi błogosławieni pochodzili z różnych diecezji na terenie Hiszpanii i z różnych Zgromadzeń. W śród tej grupy 42 nowych błogosławionych pochodziło z Rodziny Wincentyńskiej.

Są to:

  • 27 Sióstr Szarytek;
  • 11 Księży ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy;
  • 3 Braci ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy;
  • 1 świecka, Dolores Broseta, członkini Córek Maryi od Cudownego Medalika.

Więcej można znaleźć na stronie FamVin

 

Pierwsza rocznica beatyfikacji S. Marty Wieckiej SM

Rok temu, 24 maja 2008, w parku miejskim im Chmielnickiego we Lwowie beatyfikowana została Siostra Marta Wiecka SM. Popołudniu 24 maja (niedziela) i w nocy 25 maja (poniedziałek) odbyło się na Jasnej Górze, w Częstochowie dziękczynne czuwanie zainicjowane przez Siostry Miłosierdzia, któremu przewodniczył Metropolita Lwowski obrządku łacińskiego, ks. abp Mieczysław Mokrzycki. Warto także pamiętać, że w tym tygodniu, w sobotę, 30 maja, wspominać będziemy w liturgii Błogosławioną Siostrę Martę Wiecką SM.

Korzystając z tej witryny, zgadzasz się zaakceptować naszą Politykę Prywatności i Politykę Cookies