Bonum Propositum i obłóczyny

“Sutanna nie jest ubiorem w szeregu innych strojów, ale jest wyznaniem wiary przed ludźmi, jest odważnym świadectwem danym Chrystusowi, jest przyznaniem się do Kościoła”. Te słowa Prymasa Tysiąclecia Sługi Bożego Stefana Kardynała Wyszyńskiego wprowadzają nas w Eucharystię, kiedy to sześciu alumnów naszego Seminarium złożyło Bonum Propositum – Dobre Przyrzeczenie o wytrwanie w Zgromadzeniu Misji i przywdziało strój duchowny – sutannę, na mszy św. 27 września w uroczystość św. Wincentego a Paulo której przewodniczył ks. Wizytator Kryspin Banko CM oraz księża przybyli na tą uroczystość.

Wincenty często powtarzał, że należy kochać Boga i że musi się to urzeczywistniać w trudzie rąk i w pocie czoła. Dodawał ponadto: Nasze serce musi należeć do Boga, nasza wola ma być Jego wolą i cały nasz czas musimy przeznaczać na Jego służbę. Miał jednak świadomość, że w każdym naszym działaniu inicjatywa należy do Boga i dlatego mawiał: Bóg jest miłością i jedyną drogą do Niego jest droga miłości. Ręki Bożej nie można do niczego przymuszać. Cytując zdanie św. Franciszka Salezego: Nie mógłbym iść do Boga, gdyby Bóg nie przyszedł do mnie, wyjaśniał: Serce prawdziwie zapalone miłością wie na czym polega miłość ku Bogu; wie, że nie mogłoby otwierać się na Boga, gdyby Bóg nie wychodził mu na spotkanie i nie pociągał go swoją łaską. W tej dziedzinie niczego nie można osiągnąć własnymi siłami ani ludzkimi zabiegami. Kiedy Bóg chce pociągnąć człowieka czyni to z łagodnością i czułością bez żadnego przymusu. Dobrze wiedział, że do świętości prowadzi długa droga i mówił: Doskonałości nie można osiągnąć natychmiast. Zdobywa się ją powoli, krok za krokiem. Wymaga to cierpliwości. Prowadzi do niej długa droga, którą pokonuje się małymi krokami.

Śluby Święte 8 grudnia

8 grudnia przypada uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. W kościele seminaryjnym na koncelebrowanej Mszy św. o godz. 9:00 której przewodniczył Ks. Wizytator Kryspin Banko CM oraz ks. Rektor Paweł Holc CM, 4 kleryków z 5 roku Michał, Łukasz, Wojciech i Hubert złożyło Śluby Święte, poświęcając siebie na całe życie w Zgromadzeniu dla głoszenia Ewangelii ubogim. By urzeczywistnić to powołanie złożyli Śluby wytrwania w Zgromadzeniu, posłuszeństwa, ubóstwa oraz czystości. Św. Wincenty był przekonany, że ci, których Bóg powołuje do Zgromadzenia, starają się czynić wszystko, co podoba się Bogu. Oddają się całkowicie Bogu. Dochowują Mu wierności w pracy nad nabywaniem cnót. “Evangelizare pauperibus misit me” w ten sposób misjonarze trwają w stanie naszego Pana i apostołów, rezygnują ze wszystkiego, aby pracować dla nawracania i zbawienia dusz, aby kontynuować posłannictwo Bożego Syna.

Sesja warsztatowa dla kleryków

W dniach 2-4 marca 2018 r. w Misjonarskim Ośrodku Formacyjnym Vincentinum w Krzeszowicach odbyła się kolejna sesja warsztatowa dla kleryków: Troska o powołanie – formacja ludzka. Dobrze ukształtowane człowieczeństwo kandydata do kapłaństwa to podstawa w przyszłej pracy duszpasterskiej; a dobra formacja ludzka to niezbędna pomoc w pokonywaniu kryzysów w powołaniu, w budowaniu zaufania i przyjaźni z innymi ludźmi.

Na sesji były realizowane między innymi następujące zagadnienia:

  • poznawanie siebie i weryfikacja własnych zachowań
  • osobowość: zdrowie psychiczne i integracja osobowości
  • budowanie siły charakteru (cierpliwość, hart ducha, społeczna odwaga, gotowość do stawiania sobie wymagań i ich realizowania).

Zajęcia odbywały się w formie wykładu wprowadzającego o potrzebie formacji w życiu kapłańskim i ćwiczeń praktycznych. Nie zabrakło czasu na wspólną modlitwę, Eucharystię, drogę krzyżową, adorację Najświętszego Sakramentu i długie, radosne rozmowy przy kawie. Prowadzącymi warsztaty byli: ks. Jacek Lasoń CM-dyrektor Ośrodka; a ćwiczenia praktyczne i zagadnienia psychologiczne prowadziła mgr Ewa Kosińska-psycholog, edukator współpracująca w środowisku krakowskim z licznymi seminariami męskimi i żeńskimi w ramach wykładów i warsztatów z formacji ludzkiej. W zajęciach uczestniczyło 29 alumnów z 7 seminariów diecezjalnych i zakonnych z całej Polski oraz jeden wychowawca ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy wraz z Seminarium Internum.

Posługi: lektoratu i akolitatu

W I Niedzielę Wielkiego Postu na mszy św. której przewodniczył Wizytator Polskiej Prowincji ks. Kryspin Banko CM,  udzielił posług lektoratu i akolitatu klerykom z roku III i IV. Posługi lektoratu otrzymali kl. Adamczyk Michał, kl. Ciach Dominik, kl. Jędra Łukasz, kl. Kaczmarek Wojciech, kl. Kliszczak Marek, kl. Kowalewski Hubert i kl. Jemielita Dominik. Lektor musi mieć odpowiednie przygotowanie. Czyta Słowo Boże i przygotowuje innych do pełnienia tej funkcji. Poza mszą świętą może, w imieniu Kościoła: przewodniczyć nabożeństwom (np. różaniec, gorzkie żale, majowe, czerwcowe, itp.), i błogosławić pokarmy w Wielką Sobotę. Posługę akolitatu otrzymali kl. Harasim Marcin, kl. Laba Kamil, kl. Wojcieszak Artur i kl. Wojdyło Marek. W czasie tego obrzędu na znak dopuszczenia do służby Eucharystii kandydat otrzymuje z rąk celebransa patenę z chlebem albo kielich z winem. Ustanowieniu towarzyszy modlitwa, a także pouczenie Przyjmij naczynie z chlebem do sprawowania Eucharystii i tak postępuj, abyś mógł godnie służyć Kościołowi przy stole Pańskim. Akolita może udzielać Komunii Świętej w czasie mszy lub poza nią, oraz zanosić ją do chorych.

8 Grudnia – “Dzień powołania”

8 grudnia przypada uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. W kościele seminaryjnym na koncelebrowanej Mszy św. o godz. 11:00 której przewodniczył Ks. Wizytator Kryspin Banko CM oraz wizytatorzy z prowincji Słowackiej ks. Jaroslav Jaššo CM i wiceprowincji Cyryla i Metodego ks. Jan Trzop CM, kandydaci do Zgromadzenia Księży Misjonarzy z trzech prowincji przeżywali swój dzień powołania, przez który deklarują swoją wolę poświęcenia się pracy w Zgromadzeniu Księży Misjonarzy dla zbawienia ubogich.

Seminarium Internum 2016

20 września 2016 ośmiu młodzieńców z Polski (5), Słowacji (1) oraz Ukrainy (2) odpowiedziało na wezwanie Boga do podążania drogą kapłaństwa. Od tego czasu pozwolili Bogu wierzyć w siebie i Jego Słowu, które do nich skierował wskazując drogę wincentyńskiego powołania. Obecnie seminarzyści są na etapie rozeznawania, czego tak naprawdę Bóg od nich oczekuje. Dlatego czas Seminarium Internum (misjonarskiego nowicjatu) wypełniony jest w najbliższych miesiącach modlitwą, rozważaniami, pracą nad sobą, aby po roku próby dać Panu Bogu konkretną odpowiedź czy pragną do końca swojego życia poświęcić się, aby wiernie pójść za Jezusem naśladując przykład św. Wincentego a Paulo.

Po przeżytych rekolekcjach w Zakopanem seminarzyści 11 października br. rozpoczęli także zajęcia dydaktyczne wprowadzające m. in. w historię i duchowość Zgromadzenia Misji. Każdy dzień wypełniają modlitwą wspólnotową i osobistą, medytacją, adoracją, lekturą Pisma Świętego, lekturą duchową oraz adoracją Najświętszego Sakramentu. Czas wstępnej formacji zakłada także stałe kierownictwo duchowe i regularne rozmowy z ojcem duchownym. Najważniejszym aspektem obok poznania charyzmatu Założyciela i Zgromadzenia Misji staje się dla nich udział w życiu wspólnotowym, poprzez które mają uczyć się miłości Boga i bliźniego. Pod okiem dyrektora (wychowawcy) kandydaci poznają swoje koleje życiowe, dzielą się przeżyciami i obserwują jak Bóg działa w ich życiu i ich zmienia. Ten wstępny etap planu misji do której przygotowuje ich Mistrz – Jezus Chrystus jest najważniejszy. Gdyż, aby stać się prawdziwymi misjonarzami według serca Chrystusowego muszą tylko chcieć przyjąć wszystko, co Bóg dla nich już zaplanował zapraszając do kroczenia drogą powołania. Idzie im to raz lepiej raz gorzej, ale zawsze do przodu! Za to wszystko dziękują Bogu. Poznając cnoty misjonarskie: prostota, pokora, łagodność, umartwienie i gorliwość, nabierają hartu ducha i kształtują serca w szkole Jezusa i Maryi, tak by wypróbowane ich charaktery mężnie w przyszłość mogły zawalczyć o misję zbawienia, którą poprowadzą wśród ubogich i obojętnych znajdujących się we współczesnym świecie… Albowiem Evangelizare pauperibus misit me – głosić Dobrą Nowinę ubogim posłał mnie Pan. Módlmy się za nich, aby na tej drodze nie ustali…

ks. Tomasz BAŁUKA CM
Dyrektor Seminarium Internum

Udzielenie posług lektoratu i akolitatu

Akolitat158-620x414W pierwszą Niedzielę Wielkiego Postu ks. Wizytator Kryspin Banko CM udzielił  posług akolitatu klerykom z roku IV. W czasie tego obrzędu na znak dopuszczenia do służby Eucharystii kandydat otrzymuje z rąk celebransa patenę z chlebem albo kielich z winem. Ustanowieniu towarzyszy modlitwa, a także pouczenie “Przyjmij naczynie z chlebem do sprawowania Eucharystii i tak postępuj, abyś mógł godnie służyć Kościołowi przy stole Pańskim”. Udzielił także klerykowi z roku III, posługę lektoratu. Lektor musi mieć odpowiednie przygotowanie. Czyta Słowo Boże i przygotowuje innych do pełnienia tej funkcji. Poza mszą świętą może, w imieniu Kościoła: przewodniczyć nabożeństwom (np. różaniec, gorzkie żale, majowe, czerwcowe, itp.), i błogosławić pokarmy w Wielką Sobotę.

8 grudnia – Śluby Święte

S1401-620x412W Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP w naszym Kościele Seminaryjnym klerycy z piątego roku złożyli Śluby Święte oraz swój dzień powołania  przeżywali alumnów z Seminarium Internum. Na koncelebrowanej Mszy św. o godz. 11:00 której przewodniczył Ks. Wizytator Kryspin Banko CM kandydaci do Zgromadzenia Księży Misjonarzy przeżywali swój dzień powołania, przez który deklarują swoją wolę poświęcenia się pracy w Zgromadzeniu Księży Misjonarzy dla zbawienia ubogich, są to alumni: Michał Adamczyk, Dominik Ciach, Grzegorz Duchnik, Kamil Jankowski, Łukasz Jędra, Wojciech Kaczmarek, Marek Kliszczak, Hubert Kowalewski, Karol Olejniczak oraz Marek Wojdyło. Klerycy z piątego roku: Daniel Frąc, Tomasz Gawlik, Jakub Kasprzyk oraz Piotr Maćkowiak złożyli Śluby Święte, poświęcając siebie na całe życie w Zgromadzeniu dla głoszenia Ewangelii ubogim. By urzeczywistnić to powołanie złożyli Śluby wytrwania w Zgromadzeniu, posłuszeństwa, ubóstwa oraz czystości.

Święcenia diakonatu

Dk0001W dni 24 maja w naszym kościele seminaryjnym Ks. bp Damian Muskus OFM udzielił święceń diakonatu naszym trzem seminarzystom: Dk. Marek Kalisz, Dk. Mikołaj Żebrowski i Dk. Jacek Międlar. Posługa diakona jak czytamy w Dziejach Apostolskich “Nie jest rzeczą słuszną, abyśmy zaniedbali słowo Boże, a odsługiwali stoły – powiedziało Dwunastu, zwoławszy wszystkich uczniów. Upatrzcież zatem, bracia, siedmiu mężów spośród siebie, cieszących się dobrą sławą, pełnych Ducha i mądrości! Im zlećmy to zadanie (Dz 6,2-3)”. Zgodnie z teologią katolicką diakonat jest pierwszym z trzech stopni sakramentu święceń (są to kolejno: diakonat, prezbiterat i biskupstwo). W obrzędzie święceń biskup nakłada na kandydata ręce, ale nie dla kapłaństwa, lecz dla posługi. Diakoni nie są powoływani, by zastępować kapłanów, ale po to, aby ich wspierać. Dlatego tez nie wykonują funkcji typowo kapłańskich, jak celebrowanie mszy świętej, rozgrzeszanie i namaszczanie chorych ale wsparci łaską sakramentalną, mają za zadanie służyć Kościołowi w posłudze liturgii, słowa i miłości.

Korzystając z tej witryny, zgadzasz się zaakceptować naszą Politykę Prywatności i Politykę Cookies