Uroczystość NMP Niepokalanej od Cudownego Medalika

F002Początki Cudownego Medalika są związane z objawieniami Matki Bożej, jakie miały miejsce w Paryżu w 1830 r., w kaplicy przy ulicy du Bac. W sobotę 27 listopada 1830 r. Niepokalana objawiła się siostrze Miłosierdzia, św. Katarzynie Labouré, powierzając jej misję wybicia medalika według podanego wzoru:

Powiedz, aby wybito medalik według tego wzoru – mówi Najświętsza Dziewica. Osoby, które będą go z ufnością nosiły, zwłaszcza na szyi, otrzymają wiele łaski.

Medalik rozpowszechnił się bardzo szybko w cudowny sposób. Za jego pośrednictwem działy się niezliczone nawrócenia i uzdrowienia. Ludzie doznawali szczególnej opieki Matki Bożej. Wobec tych nadzwyczajnych faktów, arcybiskup Paryża, De Quelen, wydał oficjalne zarządzenie przeprowadzenia badań dotyczących pochodzenia Medalika oraz zjawisk, jakie miały miejsce za jego przyczyną. Wniosek przeprowadzonego dochodzenia był następujący:

Nadzwyczajna szybkość, z jaką ten medalik się rozpowszechnił, ogromna liczba wybitych i rozprowadzonych medalików, zadziwiające dobrodziejstwa i specjalne łaski, jakie wierni otrzymali dzięki pokładanej w nim ufności wydają się być znakami, poprzez które niebo chciało potwierdzić rzeczywistość objawień, prawdziwość zeznań św. Katarzyny Labouré oraz potrzebę rozpowszechnienia medalika.

W 1846 r., w następstwie głośnego nawrócenia Żyda Alfonsa Ratisbonne, papież Grzegorz XVI potwierdził wnioski zawarte w orzeczeniu arcybiskupa Paryża.

Na awersie medalika, wokół postaci Matki Bożej, znajduje się napis: O Maryjo bez grzechu poczęta módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy. W języku francuskim napis ten brzmi: O Marie conçue sans péché, priez pour nous qui avons recours a vous. W ten sposób Maryja objawia, że jest poczęta bez grzechu, czyli Niepokalana.

Z rąk Matki Bożej rozchodzą się promienie. Są one symbolem łask, które Maryja nam wyprasza u swego Syna.

Maryja depcze głowę węża, czyli szatana, aby ukazać, że z jej pomocą możemy zwyciężyć wszelkie zło.

Na rewersie znajduje się litera M połączona poprzeczną belką z górującym nad nią krzyżem. Symbol ten wskazuje, że Syn Boży zbawia nas przez swoją mękę i śmierć na krzyżu w obecności swojej Matki stojącej pod krzyżem.

Poniżej litery M są dwa serca: Jezusa, otoczone koroną cierniową i serce Maryi przebite mieczem. Symbolizują one miłość Jezusa i Jego Matki do nas wszystkich.

Dwanaście gwiazd wskazuje na Kościół zbudowany na fundamencie Apostołów i przypomina, że jesteśmy wezwani do apostolstwa i życia w świetle Ewangelii.

Już po objawieniach Katarzyna Labouré powiedziała swojemu spowiednikowi, ks. J. M. Aladelowi:

Najświętsza Dziewica chce, abyś założył Stowarzyszenie Dzieci Maryi, któremu przez Jej pośrednictwo będą udzielane liczne łaski.

Pierwsze stowarzyszenie, złożone z samych dziewcząt, powstało 8 września 1837 r. w parafii św. Piotra du-Gros-Caillou w Paryżu. Z upływem czasu powstawały również stowarzyszenia grupujące młodzież męską oraz przeznaczone dla wszystkich Stowarzyszenie Cudownego Medalika Niepokalanego Poczęcia NMP.

Współcześnie miliony osób noszą Cudowny Medalik i za pośrednictwem Maryi wypraszają liczne łaski Boże.

Więcej na stornie Stowarzyszenia Cudownego Medalika

Życzenia Świąteczne

the-resurrection-323x450Drodzy Bracia i Siostry!

W imieniu misjonarskiej wspólnoty – księży, braci i alumnów – pragniemy złożyć Wam najserdeczniejsze życzenia. Życzymy głęboko religijnego przeżycia świąt wielkanocnych, w gronie bliskich i drogich Wam osób. Życzymy, by tajemnica Krzyża i Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa była zawsze w centrum Waszego życia, by nadawała mu sens i pokrzepiała w chwilach trudnych doświadczeń.

Prosimy o przekazanie naszych życzeń Waszym bliskim, szczególnie osobom starszym, chorym i cierpiącym.

Błogosławionych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego!

Gorzkie żale – rys historyczny

Gorzkie-zale1-298x450Trudno sobie dzisiaj wyobrazić Wielki Post bez nabożeństwa Gorzkich żali. Obok Drogi krzyżowej, wrosły one na stałe w religijny krajobraz wielkopostnego czasu. Muzyka Gorzkich żali, jeżeli nie trzyma się śpiewnikowej wersji, niemal w każdej świątyni rozbrzmiewa swoistym kolorytem, właściwym kulturze danego regionu. Różnorodność melodyki jest cechą muzyki ludowej, ale świadczy także o muzycznej wartości pierwowzoru. Zła melodia nie nadaje się do opracowań, podczas gdy dobrze skomponowana – twórczo inspiruje. W wielu parafiach, a zwłaszcza w wiejskich kościołach – powstały niezliczone, muzyczne odmiany tego nabożeństwa. A dla organistów są polem do wykazania się umiejętnościami swego fachu: wrażliwością barwową i harmoniczną, dla ludzi – okazją do śpiewu z całego serca. Zdarza się także iż swą specyfiką, przyciągają ludzi niewierzących, chłonących głębokiego ducha muzyki i tekstu. To prawda że muzyka i tekst niezmiernie pasują do siebie, umiejętnie poruszają różne struny ludzkiej wrażliwości, co potęguje oddziaływanie na uczucia i umysł człowieka.

Powstanie Gorzkich żali w obecnej formie wiąże się ściśle z historią Bractwa Św. Rocha przy kościele św. Krzyża w Warszawie. Poza działalnością charytatywną członkowie tego bractwa brali udział między innymi w procesjach pokutniczych kapników, procesjach różańcowych, w odprawianiu pasji. Już w 1698 roku Wizytator Polskiej Prowincji Księży Misjonarzy zatwierdził nabożeństwo postne – pasję, będącą przeróbką wydanej w 1687 r. pasji łacińskiej, pt. Fasciculus myrrhae. Najprawdopodobniej wykonywano tę pasję na wzór średniowiecznych misteriów, co wiązało się z dużymi kosztami oraz dużym nakładem pracy i czasu poświęconego przygotowaniom. Starano się zatem o wprowadzenie takiego nabożeństwa, które można by odprawiać nawet w najbiedniejszych kościołach.

Stworzenie nowego nabożeństwa podjął się ówczesny promotor Bractwa św. Rocha – ks. Wawrzyniec Stanisław Benik CM. Był on nie tylko autorem, ale także redaktorem i wydawcą Gorzkich żali. Dnia 2 stycznia 1707 r. zaproponowano ułożenie i wydanie nowego sposobu odprawiania nabożeństwa pasyjnego, natomiast już w lutym podano gotowy tekst do druku. W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu 1707 r. tj. 13 marca, pod przewodnictwem oficjała warszawskiego, ks. Stefana Wierzbowskiego, w asyście wizytatora Michała Tarło CM, po raz pierwszy odśpiewano Gorzkie żale. W niedługim czasie uzyskały one także zatwierdzenie przez Stolicę Apostolską. Dość szybko Gorzkie żale stały się nabożeństwem bardzo popularnym i chętnie celebrowanym. Misjonarze zaprowadzili je w swoich placówkach, a ponieważ w XVIII w. prowadzili 22 seminaria w Polsce na 31 ogólnej liczby, zaszczepili w wielu młodych kapłanach umiłowanie do tego nabożeństwa. W ten sposób Gorzkie żale rozszerzyły się po całym kraju. O ich powodzeniu świadczy fakt, że w przeciągu zaledwie pół wieku ukazało się piętnaście wydań. W późniejszym czasie pojawiły się różne propozycje przeróbek, form zastępczych. Żadne jednak się nie przyjęły, a wręcz napotkały nieprzychylną opinię ogółu.

Ks. Wawrzyniec Benik ustalił układ i sposób odprawiania Gorzkich żali. Nabożeństwu temu towarzyszyła bardzo uroczysta, okazała liturgia. Cała celebracja rozpoczynała się po nieszporach, od wystawienia Najświętszego Sakramentu. Po wystawieniu śpiewano Gorzkie żale (zakończone Któryś za nas cierpiał rany), po nich było kazanie pasyjne, po kazaniu – procesja. Całość najprawdopodobniej kończyła się pieśnią Wisi na krzyżu. Jeżeli chodzi o obecne zwyczaje odprawiania Gorzkich żali, to Agenda liturgiczna podaje że nabożeństwo rozpoczyna się od Pobudki, potem kazanie, po nim wystawienie Najświętszego Sakramentu i dalszy ciąg Gorzkich żali: intencja, hymn, lament, Rozmowa duszy z Matką Bolesną. Następnie pieśń na błogosławieństwo, albo Suplikacje, błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem i śpiew Któryś za nas cierpiał rany.

W praktyce odprawia się Gorzkie żale raczej według schematu tradycyjnego: śpiewa się je w niedziele Wielkiego Postu przy wystawionym Najświętszym Sakramencie. Wykonuje się przeważnie tylko jedną część, a kolejne – w następujące po sobie niedziele. Nabożeństwo rozpoczyna się od wystawienie Najświętszego Sakramentu, pobudki, intencja, hymn, lament, Rozmowa duszy z Matką Bolesną i śpiew Któryś za nas cierpiał rany. Następnie wygłaszane jest kazanie pasyjne, po którym śpiewa się suplikację Święty Boże, Święty mocny. Następnie pieśń na błogosławieństwo, albo Suplikacje, błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem. W wielu świątyniach zrezygnowano z procesji Najświętszego Sakramentu, natomiast na zakończenie, po błogosławieństwie, gdzieniegdzie jest zwyczaj podawania wiernym do ucałowania relikwii drzewa Krzyża Świętego, świętych Pańskich albo samego krzyża z pasyjką.

Więcej na temat Gorzkich żali na stronie śpiewnika ks. Siedleckiego lub do nabycia śpiewniki na stronie Wydawnictwa ITKM

Opracowano na podstawie książki – Gorzkie żale – Jubileusz 300-lecia Nabożeństwa (1707-2007). Zebrał i opracował ks. Wojciech Kałamarz CM, Wydawnictwo ITKM w Krakowie 2007 r.

Bł. Męczennicy Hiszpańscy XX wieku

eucaristia_17-620x409W dniu 6 listopada wspominamy bł. Męczenników Hiszpańskich XX wieku z Rodziny Wincentyńskiej: 27 Sióstr Miłosierdzia, 11 księży i 3 braci ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy oraz 1 osoba świecka, członkini Córek Maryi od Cudownego Medalika. Zostali oni beatyfikowani w niedzielę 13 października 2013 r. w Tarragonie w Hiszpanii, wśród grupy 522 męczenników, mężczyzn i kobiet, którzy dali świadectwo wiary w XX wieku. Ci nowi błogosławieni pochodzili z różnych diecezji na terenie Hiszpanii i z różnych Zgromadzeń.

Dni odpustowe na Stradomiu

PlakatW uroczystość patronalną naszej świątyni jak i w rocznicą założenia Zgromadzenia Księży Misjonarzy, w dniach 24-25 stycznia obchodziliśmy dni odpustowe w naszym Kościele Seminaryjnym na Stradomiu. Uroczystości odpustowe rozpoczęły się 24 stycznia uroczystymi nieszporami a następnie ks. bp. Paweł Socha przewodniczył Mszy Świętej w intencjach wspólnot Rodziny Wincentyńskiej. Naszej modlitwie towarzyszył Chór Sióstr Miłosierdzia, przybyli także licznie księża z domów Misjonarskich w Krakowie. Ks. bp. Paweł Socha w homilii wygłoszonej do księży, seminarzystów i zgromadzonych wiernych nawiązał do początków powstania Księży Misjonarzy, do słynnego kazania z Folleville, gdzie św. Wincenty nawoływał do odbycia spowiedzi generalnej.

Read More

Wystawa “Liturgia wczoraj i dziś”

W grudniu 2013 roku mija 50 lat od uchwalenia soborowej Konstytucji o Liturgii, która rozpoczęła jej reformę i wszechstronną odnowę w Kościele Rzymskokatolickim. Z tej okazji w Auli Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy odbędzie czwarte międzynarodowe spotkanie naukowców zajmujących się badaniem źródeł liturgicznych poświęcone zjawisku REFORMY LITURGII w Kościele Zachodnim i w Kościołach Wschodnich. Przedstawiciele tych Kościołów będą zastanawiać się nad odpowiedzią Czy i w jakim stopniu reformy liturgii różnych obrządków podejmowane na przestrzeni dziejów były (są) powrotem do źródeł? Podczas obrad sympozjum 24 października 2013 o godz. 11.00 nastąpi otwarcie wystawy pt. Liturgia wczoraj i dziś.

Wystawa ma celu ukazanie zbiorów liturgicznych zgromadzonych na przestrzeni wieków przez Misjonarzy posługujących w kościele Nawrócenia św. Pawła Apostoła. Składa się ona z trzech części.

W pierwszej części prezentowane będą szaty liturgiczne – głównie komplety tzn. ornat rzymski wraz ze stułą, manipularzem, welum i bursą. Wśród nich na uwagę zasługuje jedwabny ornat czerwony z XVI w. pochodzący z Włoch lub z Hiszpanii, z owocem granatu jako głównym motywem.

W następnej umieszczone zostaną paramenty liturgiczne. Do ważnych eksponatów z tej grupy zaliczyć możemy następujące: kielich w stylu renesansowym z  I poł. XVII w. z symbolami męki Chrystusa; kielich w stylu regencji z ok. 1726 r. z przedstawieniami świętych jezuickich przeznaczony dla Arcybractwa Konania Pana Jezusa; kielich z XIX w. bogato zdobiony aplikacjami z kamieni. W tej części prezentowane będą również puszki na komunikanty m.in. puszka z pokrywą zwieńczoną koroną w stylu neobarowym z 1835 r. autorstwa M. Dietricha jak również montrancje m.in. monstrancja w stylu barokowo-klasycystycznym  z ok. 1806 r.

W ostatniej części można będzie obejrzeć księgi liturgiczne. Na wystawie zobaczymy m.in. mszały, psałterze, brewiarze, pontyfikały oraz graduały. Wśród tych ostatnich na uwagę zasługuje Graduale pro Festis Sollemnioribus (1768-1769) sporządzony specjalnie do użytku misjonarzy stradomskich.

Ewangeliczne krople

meteorTV-620x221MeteorTV to najnowsza inicjatywa redakcji „Meteora” i “Misjonarze.pl”, która również przez Internet, poprzez zamieszczanie klipów filmowych, chce głosić światu PRAWDĘ EWANGELII.

Doskonale zdajemy sobie sprawę z sytuacji występujących na polskich ambonach. Dlatego zależy nam, żeby pomóc drugiemu człowiekowi popatrzeć na Ewangelię z innej perspektywy. W związku z tym pierwszą poważną inicjatywą jest cykl krótkich, bo około dwuminutowych klipów-rozważań niedzielnej Liturgii Słowa przez cały rok. Ks.dr Andrzej Ziółkowski, zwany Andriulą, misjonarz Zgromadzenia Misji, z wielką ochotą przyjął zaproszenie redakcji i podjął się tego dzieła. Tytuł cyklu brzmi: „2 Minuty z Andriulą… czyli Ewangeliczne krople”. Cieszymy się z obecności w największej społeczności świata – Internecie. Tutaj też jest miejsce na Słowo Boga!

WAŻNE!! Zanim zaczniesz oglądać klipy!

KROK 1 Zapoznaj się z tekstami Ewangelii i czytań danego dnia
KROK 2 Oglądnij klip
KROK 3 Pójdź na niedzielną Mszę Świętą ze znajomością Liturgii dnia

Prawykonanie kolędy “JÓZEFOWI”

W niedzielę, 22 stycznia 2012 r. wieczorem w kościele bł. Anieli Salawy przy al. Kijowskiej w Krakowie odbył się koncert kolęd i pastorałek w wykonaniu chóru i orkiestry Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Bronisława Rutkowskiego w Krakowie. Na zakończenie koncertu miało miejsce prawykonanie kolędy “Józefowi” skomponowanej przez ks. Wojciecha Kałamarza CM do słów p. Janiny Błockiej w opracowaniu na głos, chór i orkiestrę.

Kompozytora i młodych wykonawców nagrodzono gromkimi i długimi oklaskami. Kościół był wypełniony całkowicie.

Wykonawcy:

  • solista: Stanisław Olejniczak, baryton, Akademia Muzyczna w Krakowie
  • orkiestra kameralna Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. B. Rutkowskiego w Krakowie (ul. Józefińska 10) przygotowana przez p. Elżbietę Gawryszewską
  • chór z tej samej szkoły przygotowany przez p. Joanne Zawadzką
  • dyrygent: p. Magdalena Kopacz-Nyklewicz

Zobacz także wykonanie tej kolędy jako “utwór na bis” na zakończenie koncertu: “«Józefowi» – na Bis”

Korzystając z tej witryny, zgadzasz się zaakceptować naszą Politykę Prywatności i Politykę Cookies